Αλέξης Παπαχελάς

Ο ελληνικός λαός ψήφισε με σοφία. Εδωσε στον κ. Μητσοτάκη μια άνετη πλειοψηφία και μια ισχυρή εντολή. Ενα ποσοστό τόσο κοντά στο 40% είναι πρωτοφανές για τα χρόνια της κρίσης. 

Κανείς δεν μπορεί να ξέρει με σιγουριά εάν οι κάλπες αύριο θα δώσουν την αυτοδυναμία στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Και αν ναι, για τι αυτοδυναμία θα πρόκειται, 2-3 εδρών ή πολύ παραπάνω;

Η διαφαινόμενη μεγάλη νίκη της Ν.Δ. στις εκλογές της επόμενης Κυριακής έχει δημιουργήσει ένα κλίμα ευφορίας στις αγορές. Οσοι γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα θεωρούν ότι θα υπάρξει ένα ράλι που θα διαρκέσει αρκετούς μήνες και πάντως έως ότου ξεκαθαρίσει αν το επενδυτικό σοκ που θέλει να προκαλέσει ο κ. Μητσοτάκης θα γίνει πράξη ή όχι.

Λένε πως η Ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα, ενίοτε όμως μπορεί να μοιάζει με πραγματική τραγωδία. Στις ΗΠΑ εκτυλίσσεται αυτές τις ημέρες ένα σκληρό παιχνίδι εξουσίας γύρω από το Ιράν. Ο κίνδυνος να παρασύρουν ορισμένοι στοχοπροσηλωμένοι «ιέρακες» τον πρόεδρο Τραμπ σε έναν πόλεμο με το Ιράν είναι ορατός. 

Πολύς θόρυβος γίνεται γύρω από τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Σε ένα βαθμό είναι δικαιολογημένος. Είναι όμως και –σε κάποιο βαθμό– προϊόν κιτρινισμού και άγνοιας για την ουσία των προβλημάτων. Δυστυχώς, και τα δύο περισσεύουν και καθιστούν τον χειρισμό του συγκεκριμένου φακέλου εξαιρετικά δύσκολο, για οιαδήποτε κυβέρνηση.

Για πολλά χρόνια μπορούσε κανείς να προβλέψει με σχετική ακρίβεια το εκλογικό αποτέλεσμα. Το κλειδί ήταν να μαντέψει τι θα ψήφιζαν όσοι βρίσκονταν στον μεσαίο χώρο. Εκείνοι δηλαδή που είχαν ψηφίσει πρώτα Σημίτη και μετά Καραμανλή, ή Καραμανλή και μετά Παπανδρέου, και θεωρούσαν τους εαυτούς τους «άστεγους κεντρώους».

Υπάρχει μια μακρά παράδοση σε αυτόν τον τόπο, η οποία μας έχει κοστίσει πολύ. Οταν κάποιοι «αντιπαθητικοί» άνθρωποι τολμούν να εκφράσουν κάποια αιρετική άποψη για ένα μεγάλο θέμα λοιδορού-νται και ενίοτε χλευάζονται. 

Ενδέχεται να στενοχωρήσω κάποιους με όσα ακολουθούν, αλλά δεν θεώρησα ποτέ ότι δουλειά μας είναι να είμαστε ευχάριστοι. Διανύουμε μία από τις τοξικότερες προεκλογικές περιόδους που έχει ζήσει ο τόπος εδώ και δεκαετίες. Κυλήσαμε προς τα πίσω, δυστυχώς, κυνηγώντας –για μία ακόμη φορά– τον περιώνυμο «πάτο».

Διαμαρτυρόμαστε συνεχώς για το ποιοι μας εκπροσωπούν στο εθνικό και στο ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Εν συνεχεία εκλέγουμε, όχι πάντα αλλά πολύ συχνά, ανθρώπους οι οποίοι είναι ακατάλληλοι να μας εκπροσωπούν. 

Να και μια φορά που η βουβή ψήφος μάς εξέπληξε θετικά. Μετά τα αποτελέσματα του 2012 και του 2015, μας είχε γίνει δεύτερη φύση η πολύ επιφυλακτική ανάγνωση των δημοσκοπήσεων. Αντιμετωπίζαμε με μεγάλο δισταγμό όσα ακούγαμε στον περίγυρό μας, θεωρώντας πάντοτε ότι δεν πιάνουμε τον πραγματικό σφυγμό της κοινωνίας.

Η μεγαλύτερη ζημία που θα αφήσει η παρούσα διακυβέρνηση πίσω της θα είναι η κυνική και χωρίς προσχήματα εργαλειοποίηση των θεσμών. Ολων των θεσμών. Εχουμε πάει πίσω, πολύ πίσω. Και όλα δείχνουν ότι θα δούμε και άλλα… τις λίγες εβδομάδες που μας χωρίζουν από τις εκλογές.

Το δίλημμα του κ. Τσίπρα δεν έπιασε. Παρά τις άλογες παροχές της τελευταίας στιγμής και τις συνεχείς αναφορές στους «δύο κόσμους που συγκρούονται», υπέστη μια συντριπτική ήττα.