Αλέξης Παπαχελάς

Την περασμένη Δευτέρα το πρωί έμαθα ότι είχα κι εγώ προσβληθεί από τον κορωνοϊό. Οπως πάρα πολλοί άνθρωποι γύρω μας.

Οταν οι πολίτες βρίσκονται αντιμέτωποι με μία άγνωστη, απρόσμενη και επικίνδυνη απειλή, αναζητούν ένα μόνο πράγμα: ηγεσία.

Με τον κίνδυνο να γίνω κουραστικός ή γραφικός (διαλέγετε και παίρνετε), μου φαίνεται αυτονόητο ότι το τελευταίο πράγμα που θα αντέξουμε ως κοινωνία είναι να διχαστούμε πάλι. Εύκολο είναι. 

Οταν ο τόπος περνάει μία πρωτόγνωρη κρίση και βρίσκεται αντιμέτωπος με ασύμμετρες απειλές, έχουμε όλοι την ευθύνη να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Εχει έλθει η ώρα να το κάνει και η Εκκλησία.

Φαντάζομαι πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είχε σκεφθεί ότι μπορεί να πρωταγωνιστήσει σε μια ελληνική εκδοχή της «τέλειας καταιγίδας». Και όμως, η μοίρα και η εξέλιξη των γεγονότων τού έχουν αναθέσει την ευθύνη της διακυβέρνησης σε μια εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή.

Το ελληνικό κράτος «ενηλικιώθηκε» με απότομο τρόπο αυτές τις μέρες. Κλήθηκε μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες να διαχειρισθεί μία πρωτόγνωρη κρίση. Το έχει κάνει με επαγγελματισμό, αυταπάρνηση και επάρκεια. Μας αρέσει να λέμε ότι το κράτος μας είναι «χύμα». Είναι ό,τι του λες να είναι. Αν η πολιτική εντολή είναι να λειτουργεί σαν Μη Κυβερνητική Οργάνωση και να παρακολουθεί απαθώς τις εξελίξεις, τότε είναι βέβαιο ότι οι κρατικοί μηχανισμοί θα «κάτσουν». 

Ο Ερντογάν επιχείρησε να εργαλειοποιήσει, όπως επισημάναμε από την πρώτη στιγμή, το προσφυγικό – μεταναστευτικό πρόβλημα με στόχο την Ελλάδα.

Οσα δίκια και να έχουν κάποιοι, καμία δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς όρια. Στην Ελλάδα έχουν καταργηθεί από καιρό και αυτό είναι πάρα πολύ επικίνδυνο. Για την ίδια τη δημοκρατία.

Τα δεδομένα αλλάζουν ραγδαία. Ο Τούρκος Πρόεδρος έχει παγιδευτεί σε ένα τεράστιο αδιέξοδο που ανήκει στον ίδιο αποκλειστικά. Ενέπλεξε την Τουρκία σε εξωτερικές περιπέτειες που τώρα γίνονται μπούμερανγκ. Για πρώτη φορά οι χειρισμοί του αμφισβητούνται ανοικτά στην ίδια την Αγκυρα. Στρατηγική εξόδου απο το αδιέξοδο δεν μοιάζει να υπάρχει. Οι Ευρωπαίοι αντιλαμβάνονται πλέον ότι έχουν να κάνουν με έναν απρόβλεπτο παραλογισμό.

Το προσφυγικό – μεταναστευτικό πρόβλημα δεν έχει εύκολες λύσεις. Οι ροές δεν θα σταματήσουν. Ούτε και η δικαιολογημένη οργή των πολιτών των νησιών. 

Διαβάζοντας την αυτοκριτική του ΣΥΡΙΖΑ για τα όσα συνέβησαν το πρώτο διάστημα της διακυβέρνησής του, σου έρχεται να πεις αυθόρμητα «καλά, μας δουλεύετε; Μας λέτε ό,τι σας λέγαμε τότε και μας λοιδορούσατε».

Αιφνιδιάζονται και ενίοτε γκρινιάζουν ορισμένοι για τις συχνές αναφορές της ηγεσίας της Ν.Δ.στον Ελευθέριο Βενιζέλο. Υπενθυμίζουν, ορθώς, πως η Ν.Δ. είναι πολιτικός απόγονος του Λαικού Κόμματος και του Κωνσταντίνου Καρμανλή και μόνο.