Αλέξης Παπαχελάς

Ενα από τα πιο δύσκολα πράγματα στη δική μας δουλειά είναι να καταλαβαίνεις τι γίνεται γύρω σου. Το πιο εύκολο είναι να επαφίεσαι στο τι συζητούν και πιστεύουν οι άνθρωποι στη «γυάλα» σου, όποια και αν είναι αυτή.

Το κυνικό κλισέ λέει πως «το Κυπριακό δεν πουλάει, βάλ’ το πρώτο θέμα και θα βουλιάξεις». Για μένα δεν ήταν ποτέ έτσι.

Ο κόσμος αλλάζει. Μαζί με αυτόν είναι αναγκαίο να αλλάζει και η διπλωματία μιας χώρας.

Τι μπορώ να κάνω για να μην το πάθω, πόσο κοντά βρισκόμαστε σε μια θεραπεία.

Η κυβέρνηση έχει βάλει μια φιλόδοξη ατζέντα στο τραπέζι. Οι αλλαγές που σχεδιάζει στην παιδεία, στην υγεία, στα εργασιακά, στο ασφαλιστικό, είναι τεράστιες. Πρόκειται για τομές που αφορούν τη ζωή κάθε πολίτη.

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις βρέθηκαν για μεγάλο διάστημα στο κόκκινο. Φθάσαμε, για πρώτη φορά από το 1996, πολύ κοντά σε μία ένοπλη σύγκρουση. Τώρα όλα δείχνουν ότι διανύουμε μια περίοδο σχετικής νηνεμίας.

Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού, πρέπει να ξέρεις τι «σε παίρνει» και τι όχι, για να το πούμε απλά.

Η Τουρκία έχει καταφέρει να γίνει μία από τις πιο «αντιπαθείς» χώρες στο αμερικανικό κατεστημένο εξωτερικής πολιτικής. Ακόμη και στο Πεντάγωνο, το οποίο ήταν παραδοσιακά ο μεγάλος υποστηρικτής της Αγκυρας.

Οταν η πανδημία τελειώσει για τα καλά, η Ευρώπη θα πρέπει να αποφασίσει τι θα κάνει με το χρέος και τα ελλείμματα. Δεν θα είναι μια εύκολη απόφαση.

Ενα «φιλολαϊκό» μέτρο είναι πολύ συχνά το πιο βαθιά αντιλαϊκό μέτρο. Κλασικό παράδειγμα; Οι μειωμένες βάσεις εισαγωγής στα πανεπιστήμια, αλλά και η δημιουργία νέων ΑΕΙ σε κάθε πόλη και χωριό.

Η χώρα χρειάζεται «Πατέληδες» σε δημόσιες θέσεις. Δηλαδή, ανθρώπους που έχουν πετύχει πέντε πράγματα στη ζωή τους, σκέπτονται δημιουργικά και ενίοτε αιρετικά, είναι εμμονικοί με τις μεταρρυθμίσεις και απεχθάνονται την καταραμένη φράση «μπα, αυτά δεν γίνονται».

Στην Αμερική συμβαίνουν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα αυτή την εποχή. Ο πρόεδρος Μπάιντεν έχει «διαβάσει» τα αίτια που οδήγησαν στο φαινόμενο Τραμπ και προσπαθεί να τα ξεριζώσει.