Οταν χάνεται το μέτρο στους πανηγυρισμούς μιας νίκης, τότε η απογοήτευση σε μια ήττα είναι ακόμη μεγαλύτερη. Κανείς δεν μελέτησε αντικειμενικά και ψύχραιμα πώς έφτασε στο 1-0 του ΟΑΚΑ ο Παναθηναϊκός επί της Μπέτις.
Εκτός φυσικά του Μπενίτεθ, που παρέταξε την ομάδα του στο La Cartuja της Σεβίλλης ακριβώς με την ίδια νοοτροπία και σχεδιασμό. Ηξερε ότι αν κρατούσε το «μηδέν» στην άμυνα μέχρι τα μέσα του δευτέρου ημιχρόνου, τότε, βάσει της στατιστικής, θα είχε και η ομάδα του την ευκαιρία.
Δυστυχώς, αυτή του δόθηκε πολύ νωρίς με τον Πελίστρι που αστόχησε. Ομως, με τα «αν» ποτέ δεν γράφτηκε η ιστορία, ούτε φυσικά με τους «αφορισμούς» και τις δικαιολογίες για διαιτησία και ατυχία. Γι’ αυτό και πρέπει στον Παναθηναϊκό να δουν την πραγματικότητα και να σχεδιάσουν, κρατώντας τα πολλά θετικά από τη φετινή πορεία στην Ευρώπη.
Σίγουρα η αμυντική του λειτουργία δεν πρέπει να κριθεί αποκλειστικά από το 4-0, αλλά από την απόδοση στο σύνολο των αγώνων. Το σύστημα με τους τρεις στο κέντρο άμυνας έχει αποδώσει, αλλά δεν βοηθάει στη δημιουργία. Δεν μπορεί πάντα να περιμένει το λάθος του αντιπάλου ή ένα κλέψιμο στο κέντρο για να παράγει φάση για γκολ. Ούτε να επαναπαύεται στο ταλέντο του Τεττέη.
Ο Ισπανός τεχνικός είναι αναγκασμένος να βρει και να εφαρμόσει εναλλακτικές λύσεις, ώστε αν κάτι «στραβώσει» στην αρχή, να μπορεί να ανατρέψει την κατάσταση, χωρίς να κινδυνεύει να μένει «γυμνός» στα μετόπισθεν.
Το σύνολο που έχει «μοντάρει» δείχνει ότι μπορεί να πετύχει πολύ περισσότερα σε Ελλάδα και Ευρώπη, αν γίνουν οι κατάλληλες προσθαφαιρέσεις στο ρόστερ το καλοκαίρι.
