Η σίγουρη παρουσία στον τελικό του Κυπέλλου, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, ενός εκπροσώπου από την περιφέρεια είναι ένα πολύ θετικό πρόσημο για το ποδόσφαιρό μας. Οταν μάλιστα Λεβαδειακός και ΟΦΗ δεν πήραν μια συμπτωματική πρόκριση στον ημιτελικό, αλλά παρουσίασαν πολλές αρετές ως ομάδες στον αγωνιστικό χώρο.
Αυτό είναι το πρώτο συμπέρασμα από τους προημιτελικούς. Τα άλλα αφορούν τους «τέσσερις μεγάλους», που επιφύλαξαν στον κόσμο τους ευχάριστες αλλά και δυσάρεστες εκπλήξεις.
Ο ΠΑΟΚ του Λουτσέσκου επιβεβαίωσε πως στη συγκεκριμένη περίοδο είναι η πιο ολοκληρωμένη ομάδα και αποτελεί το πρώτο φαβορί όχι μόνο του θεσμού, αλλά και του πρωταθλήματος. Ειδικά στην επίθεση, η ταχύτητα και οι συνεργασίες των παικτών του είναι εξαιρετικές.
Αντιθέτως, ο Ολυμπιακός δείχνει πως δεν μπορεί να πιάσει τα περυσινά του επίπεδα και σίγουρα χρειάζεται μια επανεκκίνηση και από τον Μεντιλίμπαρ. Η ομάδα και ορισμένοι ποδοσφαιριστές-κλειδιά μοιάζουν κορεσμένοι, αλλά και κουρασμένοι πνευματικά, με αποτέλεσμα όλες οι επιθετικές κινήσεις να είναι προβλέψιμες, χωρίς φαντασία και αποτελεσματικότητα.
Στα «συν» ο απολογισμός για τον Παναθηναϊκό, που φαίνεται να αφομοιώνει τα «θέλω» του Μπενίτεθ. Η σταδιακή ενσωμάτωση των νέων αποκτημάτων που ήρθαν αλλά και όσων θα έρθουν, μπορούν να αλλάξουν τα δεδομένα για τους «πράσινους». Αρκεί να μην υπάρξει, για άλλη μία φορά, υπέρμετρος ενθουσιασμός, που εύκολα, με μία ήττα, μπορεί να μετατραπεί σε απογοήτευση.
Για την ΑΕΚ, η ώρα της «αλήθειας» είναι αύριο στις 9 το βράδυ, που υποδέχεται τον Παναθηναϊκό. Με νίκη «επουλώνει» την πληγή του αποκλεισμού και αναπτερώνει το ηθικό όλων στον «κιτρινόμαυρο» οργανισμό. Σε αντίθετη περίπτωση, Νίκολιτς και παίκτες θα παραμείνουν στο θολό τοπίο.
