Παγκόσμια θλίψη προκάλεσε ο χαμός του Σβεν Γκόραν Ερικσον πριν από δυο περίπου εβδομάδες.
Ο Σουηδός λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή έστειλε το μήνυμά του στην Telegraph η οποία το δημοσιοποίησε, με την άδεια της οικογένειάς του.
Αναλυτικά:
«Η ζωή πρέπει να γιορτάζεται. Πάντα είχα αυτή τη στάση. Πώς μπορώ να το αναπαραστήσω με τον καλύτερο τρόπο; Λοιπόν, μπορεί να έχετε ακούσει την ιστορία που λέει ένας από τους παλιούς μου παίκτες, ο Ντιντιέ Χάμαν, για μένα όταν απολύθηκα από τη Μάντσεστερ Σίτι το 2008.
Ηταν σε μια περιοδεία μετά τη σεζόν στην Ταϊλάνδη και ο Ντίντι καθόταν στην πισίνα. Ο Ντίντι δεν ήξερε ότι ο Τορντ Γκριπ, ο βοηθός μου, και εγώ μόλις είχαμε απολυθεί. Τόσο ο Τορντ όσο και εγώ νιώσαμε λυπημένοι γιατί είχαμε μια καλή σεζόν. Κάναμε λοιπόν αυτό που έπρεπε να κάνει ο καθένας σε αυτήν την κατάσταση: αγοράσαμε μερικά μπουκάλια σαμπάνιας.
Είδα τον Ντίντι δίπλα στην πισίνα και του έδωσα ένα ποτήρι. Οταν αφηγείται την ιστορία, αναφέρει ότι ήταν προβληματισμένος. Μου είπε: “Τι γιορτάζουμε αφεντικό;”.
Η απάντησή μου ήταν η ίδια τότε όπως και τώρα, γράφοντας αυτά τα τελευταία λόγια μου για να δημοσιευτούν, ποιος ξέρει πότε. “Γιορτάζουμε τη ζωή, Κάιζερ”, είπα. Τη “ζωή”.
Καθίσαμε δίπλα στην πισίνα στις ξαπλώστρες μας και ήπιαμε ένα ποτό. Γιορτάστε τη ζωή. Αυτή ήταν πάντα η νοοτροπία μου.
Από τότε που έμαθα ότι είχα καρκίνο σε τελικό στάδιο, ήταν δύσκολα. Υπήρχαν μέρες που ένιωθα πολύ άσχημα και άλλες που ένιωθα καλά.
Μέσα από όλα αυτά όμως, πάντα προσπαθούσα να ζω την κάθε μέρα με ένα χαμόγελο στα χείλη. Πρέπει να παραμείνει κανείς θετικός.
Το να γράψεις ένα κομμάτι για τον θάνατο φυσικά σε κάνει να στοχάζεσαι. Ολα έγιναν πολύ γρήγορα! Πού πήγε η ζωή;
Μια σκέψη, όμως, έρχεται πάντα στο μυαλό μου: Ηταν ένα όνειρο. Μία από τις καλύτερες δουλειές που μπορείς να κάνεις στον κόσμο είναι να είσαι προπονητής ποδοσφαίρου. Μπορώ να σας πω το εξής: Ποτέ δεν έχω ξυπνήσει το πρωί και να νιώσω, “Ωχ, όχι, πρέπει να πάω ξανά στη δουλειά”.
Κάθε μέρα ήταν μία απόλαυση. Φυσικά, δεν κερδίζεις κάθε παιχνίδι και μερικές φορές η ομάδα σου παίζει άσχημα. Φυσικά, μπορεί να δεχθείς έντονη κριτική αλλά δεν έχει σημασία. Είναι υπέροχο να βρίσκεσαι στο προπονητικό γήπεδο, να μιλάς με παίκτες και να προσπαθείς να τους κάνεις καλύτερους. Οταν 60.000 άνθρωποι σε στηρίζουν, αυτό σου δίνει μια τεράστια ώθηση.
Φαίνεται σαν χθες όταν ανέλαβα την πρώτη μου δουλειά το 1977 με την Ντέγκεφορς στη Σουηδία. Ημουν πολύ μέτριος ποδοσφαιριστής, οπότε ο Τορντ μου έδωσε κάποιες συμβουλές. Μου είπε ότι πρέπει να σταματήσω να παίζω ποδόσφαιρο. Τον άκουσα. Ηταν η σωστή απόφαση. Ως ποδοσφαιριστής προπονήθηκα πολύ σκληρά, αλλά ποτέ δεν ήμουν καλός.
Μου άρεσε πολύ περισσότερο η προπονητική παρά το να είμαι ποδοσφαιριστής. Ημουν πολύ τυχερός που προπόνησα διαφορετικές ομάδες σε πολύ υψηλό επίπεδο. Στην Γκέτεμποργκ, τη δεύτερη δουλειά μου, κέρδισα το Κύπελλο UEFA. Στην Ιταλία, με τη Λάτσιο, κέρδισα τον τίτλο της Serie A και το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης της UEFA.
Με την Μπενφίκα στην Πορτογαλία κατακτήσαμε τρεις φορές το πρωτάθλημα και χάσαμε 1-0 στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών του 1990 από τη σπουδαία Μίλαν του Αρίγκο Σάκι. Υπήρχαν άλλοι μεγάλοι σύλλογοι και άλλοι τελικοί. Δεν είναι μια κακή πορεία.
Το να εργαστώ ως προπονητής της Αγγλίας ήταν μια τεράστια τιμή, ίσως το αποκορύφωμα της καριέρας μου. Oταν με ρώτησαν αν ήθελα τη δουλειά, δεν το πίστευα. Hταν μια από τις πιο ευτυχισμένες μέρες της ζωής μου. Είναι μια δουλειά που είναι αδύνατο να αρνηθείς. Υπήρξαν πολλές καλές στιγμές. Υπήρξε η νίκη 5-1 επί της Γερμανίας στο Μόναχο το 2001. Υπήρξαν δύο Μουντιάλ και ένα Euro.
Υπήρχαν βέβαια και κάποιες άσχημες στιγμές. Μου είπαν από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ότι θα έπρεπε να φύγω μετά τους τελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2006 και οι ομάδες μου δεν πέρασαν ποτέ από την προημιτελική φάση.
Συνεργάστηκα με πολλούς λαμπρούς παίκτες. Ο Γουέιν Ρούνεϊ ήταν βολίδα και ένας από τους καλύτερους που έχω δει ποτέ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το παιχνίδι προς το τέλος της σεζόν 2005-06 στην Premier League όταν ο Ρούνεϊ έσπασε το μετατάρσιό του παίζοντας για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο Στάμφορντ Μπριτζ, λίγο πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Ημουν στην κερκίδα και προσευχόμουν με τα χέρια ενωμένα. Οταν είδα τον Ρούνεϊ να τραυματίζεται, είπα “σ…τα”. Και τότε σκέφτηκα, “διάολε” (bloody hell).
Με την Αγγλία, έπρεπε να μάθω να διαχειρίζομαι τους παίκτες με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Εμεινα έκπληκτος όταν ήμασταν στην Ιαπωνία για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 και ο Ντέιβιντ Μπέκαμ ήρθε σε εμένα τη δεύτερη μέρα και με ρώτησε αν οι παίκτες μπορούσαν να βγουν για ψώνια. Δεν άκουσα ποτέ Ιταλούς παίκτες να ζητούν κάτι τέτοιο.
“Ναι, φυσικά”, είπα και έπρεπε να το οργανώσουμε. Ηταν μεγάλο πρόβλημα γιατί δεν αφήνεις τους παίκτες να βγουν μόνοι τους, ειδικά τον Μπέκαμ. Οι Ιταλοί και οι Πορτογάλοι παίκτες μπορούν να κάθονται για ώρες μιλώντας και πίνοντας καφέ. Δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα. Οι παίκτες της Αγγλίας έπρεπε να “σκοτώσουν” τον ελεύθερο χρόνο τους. Κάτι έπρεπε να κάνουν.
Σε κάθε τουρνουά που συμμετείχαμε, υπήρχε μια αίθουσα παιχνιδιών, τόσο μεγάλη όσο το σπίτι μου. Λοιπόν, ίσως όχι τόσο μεγάλη. Μια εντελώς διαφορετική κουλτούρα. Θα ήθελα πολύ να είχα πετύχει περισσότερα. Παρ’ όλα αυτά ήταν μια μαγική περίοδος.
Ακόμη και όταν ζούσα στην Αγγλία και ήμουν προπονητής, δεν άκουσα άσχημα λόγια από κανέναν. Ολοι ήταν μορφωμένοι και επαγγελματίες, αν και υπήρχαν ιστορίες για την ιδιωτική μου ζωή, που δεν μου άρεσαν.
Αν είχα σηκώσει ένα Παγκόσμιο Κύπελλο με την Αγγλία, θα είχα πάρει το τρόπαιο και θα είχα αποσυρθεί για πάντα. Θα ήταν τέλειο. Αργά ή γρήγορα η Αγγλία θα κερδίσει ένα μεγάλο τρόπαιο και νομίζω ότι αυτό θα μπορούσε να συμβεί πολύ γρήγορα γιατί οι παίκτες είναι πολύ καλοί. Υπάρχει τεράστια ποιότητα σε αυτήν την ομάδα.
Από τότε που διαγνώστηκα με καρκίνο, ήμουν εξαιρετικά τυχερός που επισκέφτηκα όλα τα παλιά μου κλαμπ. Οπως επίσης και ότι με προσκάλεσαν να επισκεφτώ τη Λίβερπουλ και αυτή είναι μια ανάμνηση που θα αγαπώ για πάντα. Ηταν όμορφα όλα αυτά.
Η ανταπόκριση του κοινού ήταν υπέροχη. Μου έδωσε ενέργεια και θετικότητα. Εχω κλάψει πολύ τους τελευταίους μήνες. Ηταν δάκρυα χαράς, κυρίως. Θα ήθελα ο κόσμος να με θυμάται ως έναν αξιοπρεπή προπονητή που προσπάθησε να κάνει το καλύτερο δυνατό. Ελπίζω να τους άρεσε που ήμουν ο μάνατζέρ τους. Το μήνυμά μου προς όλους θα ήταν: μην τα παρατάτε. Μην τα παρατάτε ποτέ.
Μην τα παρατάτε, είναι το μήνυμά μου για τη ζωή. Και παρακαλώ μην ξεχνάτε αυτό: η ζωή πρέπει πάντα, πάντα να γιορτάζεται».
