H καλύτερη φουρνιά του ισπανικού μπάσκετ κάθεται… αναπαυτικά και, πρωτίστως, δίκαια στην πρώτη θέση του Ευρωμπάσκετ, από το βράδυ της Κυριακής, καμαρώνοντας για τα μεγάλα επιτεύγματά της στην τελευταία δεκαετία.
Οι «φούριας ρόχας» επέστρεψαν στην κορυφή της Ευρώπης, νικώντας (80-63) τη Λιθουανία στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος και αποθεώθηκαν από χιλιάδες συμπατριώτες τους κατά την επιστροφή τους στη Μαδρίτη, αφού απέδειξαν ότι, ύστερα από τις δύο ήττες που γνώρισαν στον όμιλο του Βερολίνου και τις δύο αγχωτικές νίκες της πρόκρισής τους, ήταν η πιο «σκληροτράχηλη» και συνεπέστερη ομάδα σε ρυθμό και άμυνα που αγωνίστηκε στην τελική φάση της Λιλ.
Τι κι αν απουσίαζαν βασικά στελέχη τους, όπως οι Μαρκ Γκασόλ, Ναβάρο, Ρούμπιο και Καλντερόν; Ο παίκτης – ορχήστρα Πάου Γκασόλ, σε ηλικία 35 ετών, καταξιωμένος, γεμάτος από δόξα και χρήματα, ήταν στη Γαλλία και αποτέλεσε τον «φύλακα-άγγελο» της Ισπανίας και στα τέσσερα παιχνίδια (Πολωνία, Ελλάδα, Γαλλία, Λιθουανία) νοκ άουτ της τελικής φάσης, μέχρι την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου. Οι παραστάσεις ήταν μοναδικές και… οσκαρικές, και εν έτει 2015, στο σύγχρονο μπάσκετ, ο Καταλανός σέντερ απέδειξε ότι ο φυσικός ηγέτης μιας ομάδας μπορεί να νικήσει, σχεδόν, μόνος του κάθε αντίπαλο. Ο Γκασόλ, που συγκέντρωσε ποσοστό 95% στην ψήφισή του ως πολυτιμότερου παίκτη στο 39ο Ευρωμπάσκετ, προσπέρασε και τον Νίκο Γκάλη στην τρίτη θέση των σκόρερ όλων των Ευρωμπάσκετ. Επίσης, έβαλε την υπογραφή του στο τρίτο χρυσό μετάλλιο της εθνικής ομάδας του, μετά το 2009 και το 2011, ενώ η ταπεινότητα επιβεβαιώθηκε και στην απάντηση που έδωσε, όταν ρωτήθηκε για το αν θεωρεί ότι είναι ο καλύτερος παίκτης του ευρωπαϊκού μπάσκετ: «Οχι, δεν το πιστεύω αυτό. Δουλεύω πολύ σκληρά για να είμαι όσο καλύτερος μπορώ. Αφήνω στα ΜΜΕ και στους αριθμούς να λένε ποιος είναι ο καλύτερος. Δεν αφαιρεί τίποτε από το μεγαλείο του Γκάλη το ότι τον προσπέρασα στους σκόρερ».
Και αν η πορεία της Ισπανίας μέχρι το πρώτο σκαλοπάτι του βάθρου των μεταλλίων μαρτυρεί ότι ο αποκλεισμός της Εθνικής Ελλάδας, στον προημιτελικό, συντελέστηκε από ομάδα μεγαλύτερης δυναμικότητας, υψηλότερων ψυχικών αντοχών και «ζυμωμένης» σε διακρίσεις, η πορεία της «ασημένιας» Λιθουανίας απέδειξε ότι η αγωνιστική χημεία σε συνδυασμό με την τήρηση χαμηλών τόνων και προσδοκιών αποτελεί ίσως τον ασφαλέστερο δρόμο προς την επιτυχία.
Η οικοδέσποινα Γαλλία έχασε τα σκήπτρα της πρωταθλήτριας Ευρώπης του 2013 στο κατάμεστο «Πιερ Μορουά» και παρά τη θερμή συμπαράσταση 26.000 θεατών σε κάθε παιχνίδι της, περιορίστηκε στο χάλκινο μετάλλιο, με τη νίκη της στον μικρό τελικό, κόντρα στους Σέρβους. Οι «τρικολόρ» δεν είχαν αφενός την ίδια συνοχή, όπως πριν από δύο χρόνια στη Λουμπλιάνα, ο Πάρκερ δεν ήταν… Γκασόλ και υστέρησε σε καθοριστικούς αγώνες, όπως ο ημιτελικός με την Ισπανία, ενώ αφετέρου δεν σήκωσαν το ψυχολογικό βάρος του φαβορί.
Απογοητευμένοι επέστρεψαν στο Βελιγράδι και οι Σέρβοι, που κατετάγησαν τέταρτοι και δεν παρουσίασαν την ανάλογη συνέχεια της ομάδας που ήταν «τρένο» στα παιχνίδια του ομίλου μέχρι τα προημιτελικά. Δικαίωμα διεκδίκησης της συμμετοχής στους Ολυμπιακούς Αγώνες απέκτησαν, πλην της Ελλάδας, η Γαλλία, η Σερβία, η Ιταλία και η Τσεχία.
