Βρισκόμουν στο χώρο βραχείας νοσηλείας στο πανεπιστημιακό γενικό νοσοκομείο «Αττικό» και έκανα μια ανάρτηση στο Χ για να σχολιάσω την παράλογη ταλαιπωρία όσων είναι υποχρεωμένοι να κάνουν μια τέτοια μετακίνηση σε ημέρα απεργίας των οδηγών ταξί. Ετσι κι αλλιώς, ακόμη και αν κανείς είναι σε θέση να χρησιμοποιήσει μέσα μαζικής μεταφοράς, η πρόσβαση στο συγκεκριμένο νοσοκομείο, όπως και σε άλλα, είναι εξαιρετικά δύσκολη, αν όχι αδύνατη, ανάλογα με τον τόπο διαμονής. Να βάλει κανείς στο κάδρο και ανθρώπους που δεν μπορούν να πληρώσουν ταξί ακόμη και όταν δεν απεργούν, μπορεί να θεωρηθεί γραφικό.
Με την πίεση της νοσηλεύτριας («επιτέλους, πείτε κάτι εσείς που μπορείτε»)
έγραψα στο Χ: «Στα περισσότερα δημόσια νοσοκομεία δεν υπάρχει χώρος στάθμευσης για ασθενείς ούτε ιδιωτικά πάρκινγκ κοντά. Το χειρότερο είναι ότι αυτή η σαδιστική συνθήκη θεωρείται κανονική και για αυτό δεν γίνεται προσπάθεια να αλλάξει».
Δεν περίμενα ότι σε λίγες ώρες θα διαβαζόταν κάτι τόσο βαρετό από τόσες χιλιάδες ανθρώπους. Τα πρώτα σχόλια που έγιναν κάτω από την ανάρτηση δείχνουν ότι το σχετικό βίωμα είναι δραματικά σύνηθες σε μια συγκυρία στην οποία διαφημίζονται ανακαινίσεις κλινικών, εγκαινιάζονται νέες πτέρυγες στα νοσοκομεία και δημιουργείται η εντύπωση ότι το ΕΣΥ αναβαθμίζεται από άποψη υποδομών.
Αντί για ρεπορτάζ, τα επτά πρώτα σχόλια «ομοιοπαθών», χωρίς καμία δική μου παρέμβαση, κάτω από την ανάρτησή μου:
«Το ακόμα χειρότερο για να μην πω αδιανόητο είναι που τρως και κλήση».
«Εχετε απόλυτο δίκιο, δυστυχώς δεν σκεπτόμαστε σαν λαός θετικά. Θα έπρεπε όλα τα νοσοκομεία να έχουν πάρκινγκ με πληρωμή μικρό αντίτιμο πού να χρησιμοποιείται για συντήρηση κτιρίων και αγορά αναλώσιμων. Ετσι και τα νοσοκομεία θα έχουν κέρδος και ο κόσμος θα κάνει τη δουλειά του.»
«Σε κάποια μόνο για γιατρούς ούτε καν για νοσηλευτές. Δεν έχουν καν δρόμους καλούς γύρω από αυτά ώστε έστω ο ασθενής να φύγει ή να έρθει με ασθενοφόρο για 500 μέτρα χωρίς να κινδυνέψει να βγάλει θλάση στα πλευρά. Εχουμε Belharra όμως και Patriot».
Δεν φτάνει η κούραση και η ταλαιπωρία που έχουμε με τους ασθενείς μας, ψάχνουμε για πάρκινγκ γύρω από τα νοσοκομεία για ώρα. Θα είμαστε πολύ τυχεροί αν βρούμε και δεν παρκάρουμε χιλιόμετρα μακριά ή αν καταλήξουμε σε ιδιωτικό πάρκινγκ με πάνω από 10 ευρώ ημερησίως. Ασε που οι κλήσεις πάνε σύννεφο. Αυτό συμβαίνει, επειδή όλα σε τούτη την άμοιρη χώρα γίνονται στο άρπα κόλλα, χωρίς υποδομές, χωρίς καμία μελέτη και πρόβλεψη. Το ίδιο συμβαίνει και γύρω από τους σταθμούς του μετρό! Απελπισία!
«Στο Αττικό δόθηκε τεράστιος χώρος από το δήμο Χαϊδαρίου με όρο να γίνει πάρκινγκ ώστε να μην επιβαρύνεται η γύρω περιοχή. Εχουν κάνει πάρκινγκ μόνο για τους γιατρούς, το υπόλοιπο είναι χωματόδρομος με κίνδυνο να σπάσεις αμάξι ή κανένα πόδι κι έχει μείνει έτσι. Στο μεταξύ δε σε αφήνουν να μπεις μέσα με αμάξι ούτε για τα επείγοντα. Με αποτέλεσμα στη γύρω περιοχή να γίνεται “της κακομοίρας” από κίνηση και παρκαρισμένα αυτοκίνητα παντού, ακόμα και σε σήραγγα με τεράστιο κίνδυνο ατυχημάτων».
«Και αν διπλοπαρκάρεις ή κάνεις άλλη παράβαση πρόστιμο, για να συνοδεύσεις τον ασθενή σου. Στον Ερυθρό Σταυρό ένας είχε έρθει να πάρει την μητέρα του που δεν μπορούσε να περπατήσει και έκλεισε το δρόμο (ίσα ίσα ένα αυτοκίνητο) και περιμέναμε 15′ τουλάχιστον για να πάμε στα επείγοντα».
«Ευκολάκι. Δεν είναι στα άμεσα αιτήματα των συνδικαλιστών. Προηγούνται οι αέναες προσλήψεις, η Γάζα, οι κακοί Αζόφ, οι φιλεύσπλαχνοι μουλάδες και οι σύντροφοι επαναστάτες της Κούβας. Για όλα τα υπόλοιπα φταίει ο Μητσοτάκης».
Συμπερασματικά: Η ανασυγκρότηση του ΕΣΥ είναι εξαιρετικά περίπλοκη υπόθεση και έχουν γίνει σημαντικές προσπάθειες βελτίωσης με ορατά αποτελέσματα σε κάποιες περιπτώσεις (πχ μείωση χρόνου αναμονής και καλύτερη εξυπηρέτηση στα επείγοντα, εξορθολογισμός και επιτάχυνση στα ραντεβού με όλες τις ειδικότητες, διευκόλυνση στη χορήγηση φαρμάκων υψηλού κόστους κ.ά.). Ωστόσο, υπάρχουν παθογένειες ανέγγιχτες που συνδέονται με τον ανορθολογικό υγειονομικό χάρτη, την έλλειψη προσωπικού σε συγκεκριμένες ειδικότητες, την ανεπαρκή πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, την τεχνολογική υστέρηση (τα εισιτήρια και τα εξιτήρια δίνονται ακόμη στο χέρι), την απουσία ουσιαστικής αξιολόγησης των υπηρεσιών, τις -συχνά- προσβλητικές για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια συνθήκες νοσηλείας και, ενδεχομένως, άλλα που τα γνωρίζουν οι επαγγελματίες που δίνουν τη μάχη «στο πεδίο».
Οταν το πρόβλημα του ασθενούς επιδεινώνεται πριν φτάσει στο νοσοκομείο, με το άγχος του πάρκινγκ, τότε δεν είναι υπερβολική η απλοϊκή σκέψη ότι αν είσαι υγιής και πλούσιος έχεις πολλές πιθανότητες να περάσεις ωραία τη ζωή σου όση ασχήμια και αν υπάρχει γύρω. Οσο λιγότερο υγιής και όσο λιγότερο πλούσιος είσαι, τόσο πιο δύσκολη γίνεται η κατάσταση για σένα. Αν σου συμβαίνουν και τα δύο ταυτόχρονα και σε μεγάλο βαθμό, τότε έχασες πριν το παλέψεις.
