Στην ποδοσφαιρική του καριέρα, αν ήταν κάτι που τον χαρακτήριζε ήταν οι αδυσώπητες μάχες του στην αντίπαλη περιοχή από τις οποίες τις περισσότερες φορές έβγαινε νικητής. Η δύναμή του σε συνδυασμό με την εκρηκτικότητα και την τεχνική του, ήταν μοναδικά για την εποχή του και τον ανέδειξαν σε μια από τις σπάνιες μορφές των ελληνικών γηπέδων.
Ο Στέφανος Μπορμπόκης, το «θηρίο» του βορειοελλαδίτικου ποδοσφαίρου, ο μοναδικός που φόρεσε τη φανέλα και των τεσσάρων μεγάλων ομάδων της Θεσσαλονίκης (ΠΑΟΚ, Αρης, Ηρακλής, Απόλλων Καλαμαριάς), μόλις στα 59 του, «έφυγε» παραμονή της Ανάστασης, για το μεγάλο «ταξίδι», προδομένος από την κρυφή «επιδημία του 21ου αιώνα».
Τα τελευταία έξι χρόνια, ο πρώην διεθνής επιθετικός έδινε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας μια μεγάλη άγνωστη και διακριτική μάχη με τη νόσο Αλτσχάιμερ με την οποία διαγνώστηκε μόλις στα 53 του. Αν και η συγκεκριμένη νόσος είναι γνωστή για την εμφάνιση συμπτωμάτων σε μεγάλες ηλικίες και κυρίως μετά τα 70, τα σημάδια φάνηκαν στον Στέφανο πολύ νωρίς.
Η συγκεκριμένη περίπτωση εμπίπτει στην κατηγορία της νόσου Αλτσχάιμερ πρώιμης έναρξης (early-onset Alzheimer’s) και τις περισσότερες φορές εμφανίζεται όχι με απώλεια μνήμης αλλά με δυσκολίες στην ομιλία, σύγχυση, αδυναμία οργάνωσης και λήψης αποφάσεων αλλά και με αλλαγές στην προσωπικότητα και την συμπεριφορά.
Ο εκλιπών με τη στήριξη της οικογένειάς του και του αδελφού του Βασίλη, παλαίμαχου άσου της ΑΕΚ, πολέμησε με τη νόσο επισκεπτόμενος και εξειδικευμένα κέντρα, ωστόσο προοδευτικά οι επιπλοκές τον επηρέασαν, δημιουργώντας του και άλλα προβλήματα υγείας, με συνέπεια τις συχνές εισαγωγές του σε νοσοκομεία. Πριν ένα μήνα νοσηλεύτηκε στην εντατική, κατάφερε να βγει, οι γιατροί εξέφρασαν την αισιοδοξία πως μπορεί να τα καταφέρει, όμως εμφανίστηκαν νέα πρόσθετα προβλήματα που τον «λύγισαν».
Το θέμα με την άνοια που «χτυπά» παλαίμαχους ποδοσφαιριστές είναι γνωστό και απασχολεί ευρέως, κυρίως στην Αγγλία, όπου διάσημοι πρώην ποδοσφαιριστές της εθνικής (Τσάρλτον, Στάιλς, Γουίλσον, Χάλερ) είτε έχουν «φύγει», είτε παλεύουν με την ασθένεια. Ολοι τους ωστόσο ήταν προχωρημένης ηλικίας αν και οι τελευταίες ιατρικές μελέτες αναφέρουν πως ο κίνδυνος εκδήλωσης σε πρώην ποδοσφαιριστές είναι όχι μόνο τρεις φορές μεγαλύτερος από τους υπόλοιπους αλλά και σε πολύ μικρότερη ηλικία, με τις κεφαλιές να κρίνονται ένοχες για μικροτραυματισμούς στον εγκέφαλο.
«Πουλέν» του Λίμπρεχτς
Ο Στέφανος Μπορμπόκης συνδέθηκε κυρίως με τον ΠΑΟΚ όπου αγωνίστηκε για 8 χρόνια, καταγράφοντας 214 συμμετοχές και πετυχαίνοντας 32 γκολ. Στην Τούμπα, στη χρονιά που συμπληρώνονται τα 100 χρόνια ζωής του συλλόγου, βιώνουν άλλο ένα «πλήγμα» μετά τον τραγικό χαμό των οπαδών στην Ρουμανία, την φονική επίθεση στον Κλεομένη και τον θάνατο του πατέρα του Ραζβάν Λουτσέσκου, Μιρτσέα. Με καταγωγή από το Ανω Μητρούσι Σερρών, ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τα τμήματα υποδομής του ΠΑΟΚ, με πρώτο προπονητή τον Αρίστο Φουντουκίδη. Σε ηλικία 16 ετών πήγε στη δεύτερη ομάδα, από την οποία τον ανέβασε στην πρώτη ο Ολλανδός Τάις Λίμπρεχτς, ο οποίος πίστεψε στο ταλέντο του και ήταν αυτός που τον ανέδειξε.
Την τελευταία αγωνιστική της περιόδου 1985-86 πραγματοποίησε την παρθενική του εμφάνιση στην Α’ Εθνική στην αναμέτρηση με τον ΠΑΣ Γιάννινα, αγωνιζόμενος ως αλλαγή στη θέση του Κώστα Μαλιούφα. Αποτέλεσε επί σειρά ετών βασικό στέλεχος της ομάδας με καλύτερη χρονιά του, όσον αφορά τον τομέα του σκοραρίσματος, την περίοδο 1987-88 όπου και πέτυχε 9 τέρματα σε 26 συμμετοχές. Από τις κορυφαίες στιγμές του με τον «Δικέφαλο του Βορρά» ήταν, αναμφίβολα, το γκολ-πρόκριση που έβαλε κόντρα στην πανίσχυρη Μαλίν το 1991, όταν οι Θεσσαλονικείς είχαν κληρωθεί με τον βελγικό σύλλογο που ήταν κάτοχος του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης και του Ευρωπαϊκού Σούπερ Καπ του 1988, στον πρώτο γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ.
Το πρώτο ματς στην Τούμπα είχε έρθει ισόπαλο 1-1 και στην ρεβάνς, χάρη σε γκολ του Σερραίου άσου στο 87ο λεπτό ο ΠΑΟΚ πήρε την πρόκριση. Από τότε του αποδόθηκε το προσωνύμιο ο «ήρωας του Μαλίν» και μάλιστα σε έναν τοίχο επί της Γρηγορίου Λαμπράκη, τον κεντρικό δρόμο που διασχίζει την Ανω Τούμπα για χρόνια υπήρχε το σύνθημα γραμμένο με μαύρο σπρέι: «Καλώς ήρθες ήρωα! 0-1».
Το καλοκαίρι του 1994 αποχώρησε για να συνεχίσει στον Εδεσσαϊκό. Επειτα από μια χρονιά ακολούθησε η συμφωνία με τον Πέτρο Θεοδωρίδη και τον Ηρακλή, το 1995. Μετά από μια σεζόν υπέγραψε την επέκταση του συμβολαίου του αντί 17 εκατ. δραχμών. Το 1997-98 αγωνίστηκε με τα χρώματα του Αρη, με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα της Β’ εθνικής και έπειτα φόρεσε για τρία χρόνια τη φανέλα του Απόλλωνα Καλαμαριάς, στον οποίο και έκλεισε την καριέρα του. Ηταν βασικό στέλεχος της εθνικής Ελπίδων, η οποία το 1988 αγωνίστηκε στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Ελπίδων, εναντίον της Γαλλίας.
Εκανε το ντεμπούτο του με την εθνική Ανδρών στις 17 Φεβρουαρίου του 1988 στο φιλικό εναντίον της Βόρειας Ιρλανδίας, όταν υπό τις οδηγίες του Μίλτου Παπαποστόλου πέρασε ως αλλαγή στη θέση του Βασίλη Δημητριάδη. Είχε μέχρι το 1992 συνολικά 29 εμφανίσεις, πετυχαίνοντας 6 τέρματα. Ως προπονητής έχει περάσει από τους πάγκους του Κιλκισιακού, του Θερμαϊκού, της Ένωσης Θράκης και της Αναγέννησης Γιαννιτσών, όλες ομάδες Γ’ Εθνικής.
