Μετά την οριστικοποίηση των ομάδων που θα λάβουν μέρος στο ερχόμενο Μουντιάλ της Αμερικής, το επίσημο άλμπουμ της Panini κυκλοφόρησε και απομένει η συλλογή των αυτοκόλλητων. Οσοι μπουν στη «μαγική» διαδικασία να τα ψάξουν για να κολλήσουν τα κεφαλάκια των ποδοσφαιριστών, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, θα συναντήσουν και μια μορφή, της οποίας η μεταγραφή στην εγχώρια ποδοσφαιρική σκηνή πριν από 14 ολόκληρα χρόνια απέκτησε στην πορεία έναν από τους πιο καλτ χαρακτήρες.
Ακόμη και οι πιο πιστοί οπαδοί του Παναθηναϊκού είναι αμφίβολο αν θυμούνται το όνομα του Κώστα Μπαρμπαρούση, του ομογενούς επιθετικού ο οποίος σε ηλικία 22 ετών είχε αποτελέσει την πρώτη καλοκαιρινή μεταγραφή της ομάδας τους, για την περίοδο 2012-2013.
Πλέον στα 36 του, όχι μόνο ακόμη συνεχίζει να αγωνίζεται με γεμάτες χρονιές στο πρωτάθλημα της Αυστραλίας, αλλά είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής της εθνικής Νέας Ζηλανδίας, η οποία έχει εξασφαλίσει το εισιτήριο για τα τελικά, τρίτη φορά στην ιστορία της. Με βάση τα μέχρι στιγμής δεδομένα, θα είναι από τους γηραιότερους ποδοσφαιριστές που θα πάρουν μέρος στο τουρνουά, μαζί με τους Ρονάλντο, Μόντριτς, Μέσι και ενδεχομένως και τον Τιάγκο Σίλβα.
Ο Μπαρμπαρούσης, αρχηγός της εθνικής του πλέον, με 74 συμμετοχές και 10 γκολ, έγραψε ιστορία στο παιχνίδι της περασμένης Δευτέρας με τη Χιλή στο πλαίσιο του FIFA Series 2026, της διοργάνωσης της FIFA με τη διεξαγωγή διεθνών φιλικών αγώνων μεταξύ εθνικών ομάδων από διαφορετικές συνομοσπονδίες. Και έγραψε ιστορία καθώς, με το γκολ που πέτυχε ανοίγοντας τον δρόμο για τη νίκη με 4-1, η Νέα Ζηλανδία επικράτησε για πρώτη φορά επί λατινοαμερικανικής ομάδας, ύστερα από 19 αποτυχημένες προσπάθειες.
Kosta Barbarouses opening the scoring against Chile 🇨🇱 🔥 pic.twitter.com/kuxwbNAe3S
— New Zealand Football 🇳🇿 (@NZ_Football) March 31, 2026
Εναν χρόνο πριν, ο ομογενής επιθετικός βοηθούσε αποφασιστικά την ομάδα του να επιστρέψει στο Παγκόσμιο Κύπελλο πρώτη φορά έπειτα από 16 χρόνια, σημειώνοντας ένα γκολ και δίνοντας μια ασίστ στον καθοριστικό προκριματικό αγώνα με τη Νέα Καληδονία.
Την τελευταία φορά που η Ν. Ζηλανδία προκρίθηκε σε Μουντιάλ ήταν το 2010, όταν ο θρύλος της Αυστραλιανής Λίγκας (348 ματς, 102 γκολ) ήταν μόλις 20 ετών και δεν είχε επιλεγεί για την τότε ομάδα των «All Whites», όπως είναι το παρατσούκλι της εθνικής.
Οι Νεοζηλανδοί έχασαν τα επόμενα τρία Παγκόσμια Κύπελλα, με τον Μπαρμπαρούση να αγωνίζεται σε καθέναν από αυτούς τους ανεπιτυχείς αγώνες, συμπεριλαμβανομένου εκείνου του 2022, όταν η ομάδα του ηττήθηκε με 1-0 από την Κόστα Ρίκα και ο ίδιος αποβλήθηκε στο δεύτερο ημίχρονο. Η μακρά… ξηρασία έλαβε τέλος λοιπόν για τον πρώην παίκτη του Παναθηναϊκού αλλά και για τη Νέα Ζηλανδία, που έχει προγραμματιστεί να αντιμετωπίσει το Ιράν στο Λας Βέγκας στην πρεμιέρα του προγράμματος, εφόσον φυσικά οι Ιρανοί δεν αποσυρθούν.
«Αυτή είναι η πέμπτη μου προσπάθεια να φτάσω σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, οπότε είμαι πραγματικά συγκινημένος και πολύ χαρούμενος που επιτέλους τα κατάφερα», δήλωσε στο FIFA+ ο παίκτης της Γουέστερν Σίδνεϊ.
Ο Μπαρμπαρούσης έχει πλέον τα διπλάσια χρόνια από τότε που έκανε το ντεμπούτο του με τους «All Whites». Το πρώτο του παιχνίδι ήταν τον Νοέμβριο του 2008, σε μια ήττα με 2-0 από τα Φίτζι στη Λαουτόκα. Τότε ήταν 18, τώρα 36, αλλά συνεχίζει με το ίδιο πάθος να μάχεται και να πετυχαίνει γκολ. Οταν ο μεγάλος σταρ της ομάδας, ο επιθετικός της Νότιγχαμ Φόρεστ, Κρις Γουντ, απουσιάζει, παίζει και γι’ αυτόν. Επί 18 ολόκληρα χρόνια προσπαθούσε να πάει σε ένα Μουντιάλ και έστω και στη δύση της καριέρας του μπόρεσε να πραγματοποιήσει το όνειρό του.
Η χαμένη ακοή στο Φάληρο και η επίσκεψη στο Ξηρόμερο
Στον Παναθηναϊκό είχε έρθει δανεικός από τη ρωσική Αλάνια Βλαντίκαφκαζ. Οι Ρώσοι τον είχαν αγοράσει από την Μπρίσμπεϊν, όπου είχε κάνει μια πολύ καλή σεζόν με προπονητή τον Αγγελο Ποστέκογλου, σημειώνοντας 12 γκολ που τη βοήθησαν να κατακτήσει τον τίτλο. Μέτρησε συνολικά 14 παιχνίδια σε Ελλάδα και Ευρώπη, εκ των οποίων στα 8 ξεκίνησε βασικός. Μάλιστα, το ένα εξ αυτών ήταν το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο «Γ. Καραϊσκάκης» την προτελευταία αγωνιστική, με το σκορ 1-1.
«Ηταν υπέροχο και είχα την τύχη να ξεκινήσω. Θυμάμαι πως φτάσαμε στο γήπεδο και υπήρχε ένας διάδρομος 10-15 μέτρων από το λεωφορείο μέχρι τα αποδυτήρια. Υπήρχε ένα κενό πάνω από εκεί που παρκάραμε και από εκεί περνούσαν οι οπαδοί για να πάνε στις θέσεις τους. Οι οπαδοί του Ολυμπιακού είδαν το λεωφορείο μας και μας πέταξαν μία κροτίδα κρότου λάμψης. Ημουν τυχερός γιατί βρισκόμουν περίπου δέκα μέτρα μακριά, αλλά είχα κουφαθεί για δέκα λεπτά. Κάποιοι από τους συμπαίκτες μου που ήταν 2-3 μέτρα δίπλα της δεν άκουγαν τίποτα για 15-20 λεπτά. Αυτό έγινε πριν από το παιχνίδι. Στη συνέχεια βγήκαμε να παίξουμε μπροστά σε 35.000 οπαδούς τους, γιατί οι δικοί μας οπαδοί δεν επιτρεπόταν να παρευρεθούν σε ένα τέτοιο παιχνίδι. Οπότε ήταν πολύ ιδιαίτερο», είχε δηλώσει σε ΜΜΕ της Αυστραλίας λίγα χρόνια αργότερα εξιστορώντας πράγματα από την ελληνική εμπειρία του.
Για το πώς ήρθε στην Ελλάδα είχε πει: «Ενας ατζέντης μού τηλεφώνησε και μου είπε πως υπήρχε μία ομάδα από την Κύπρο που με ήθελε ως δανεικό και ήμουν έτοιμος να δεχτώ. Ομως λίγες ώρες αργότερα με ξαναπήρε και μου είπε “νομίζω πως θέλεις να το ακούσεις αυτό, σε θέλει και ο Παναθηναϊκός για δανεικό”. Τότε του είπα “άσε την Κύπρο και πάμε Ελλάδα”. Ηταν σαν ένα όνειρο να γίνεται πραγματικότητα για μένα, αφού ο Παναθηναϊκός ήταν η ομάδα που υποστήριζα όταν ήμουν παιδί».
Ο διεθνής επιθετικός γεννήθηκε στο Ουέλινγκτον, όμως οι ρίζες του είναι από το Ξηρόμερο Αιτωλοακαρνανίας, τόσο από την πλευρά του πατέρα του όσο και από αυτής της μητέρας του, που είναι ομογενείς δεύτερης γενιάς. Οταν είχε κάνει τη μεταγραφή στον Παναθηναϊκό, επισκέφθηκε για πρώτη φορά τον τόπο καταγωγής του, γνώρισε κοντινούς και μακρινούς συγγενείς. «Μεγαλώνοντας στην οικογένειά μου τηρούσαμε πολύ τα ελληνικά έθιμα, τις παραδόσεις και τις γιορτές (Χριστούγεννα, Πάσχα) και μιλούσαμε όλοι ελληνικά. Επίσης, μέχρι τα 11 μου χρόνια παρακολουθούσα μαθήματα σε ελληνικό σχολείο και στο σπίτι μιλούσαμε συνέχεια ελληνικά, οπότε το ελληνικό στοιχείο ήταν πάντα έντονο στο σπίτι μας».
Οσο για την εξωαγωνιστική του εμπειρία στο «τριφύλλι»: «Είχαμε τρία άτομα για τις εμφανίσεις, μεγάλο προσωπικό, δύο σεφ πλήρους απασχόλησης και έναν μπαρίστα να φτιάχνει καφέδες συνέχεια. Είναι ένας μεγάλος σύλλογος και όλοι αυτοί οι άνθρωποι πραγματικά τον αγαπούν. Αν εσύ σέβεσαι τον σύλλογο, σε αγαπούν κι εσένα το ίδιο. Κάθε πρωί ο Γιάννης, ο μπαρίστας, μου έφτιαχνε έναν φραπέ και οι άνδρες που δούλευαν εκεί με υποδέχονταν με αγκαλιές και φιλιά. Είναι διαφορετικό συναίσθημα, μπορείς να νιώσεις την υπερηφάνειά τους και μόνο που βρίσκονται εκεί. Η ομάδα μου από τη Ρωσία ζητούσε μεταγραφή και όχι κι άλλον δανεισμό, και στον Παναθηναϊκό δεν μπορούσαν να το δεχτούν. Τελικά δεν μπόρεσα να μείνω εκεί, όμως πέρασα υπέροχα».
Το καλοκαίρι του ’13 επέστρεψε στην Αυστραλία για λογαριασμό της Μέλμπουρν Βίκτορι, έπαιξε σε δύο ακόμα κλαμπ (Ουέλινγκτον Φοίνιξ, Σίδνεϊ) και έγραψε ιστορία στη χώρα των «καγκουρό» καταφέρνοντας να κατακτήσει το πρωτάθλημα με τρεις διαφορετικές ομάδες στην Αυστραλία (Μπρίσμπεϊν, Μέλμπουρν Βίκτορυ, Σίδνεϊ).
Τα χρόνια πέρασαν, ο 22χρονος ομογενής που είχε έρθει στην Ελλάδα για να ζήσει το ονειρό του δεν τα κατάφερε, όμως επέστρεψε πίσω και η πορεία του στα γήπεδα της Ωκεανίας τον έκανε «Legend». Πατέρας δύο κοριτσιών πλέον, αυτοσυστήνεται στα social media, με τη σειρά να έχει σημασία, ως πατέρας, σύζυγος και ποδοσφαιριστής των «All Whites», μετρώντας αντίστροφα για το καλοκαιρινό μεγάλο ραντεβού. Το μεγάλο του απωθημένο έγινε πραγματικότητα. Η αυλαία θα πέσει ιδανικά, με τη συμμετοχή του σε ένα Μουντιάλ, τον απώτερο σκοπό κάθε ποδοσφαιριστή με φιλοδοξίες.
