Διαφορές σε σκορ από 13 έως και 24 πόντους σε ντέρμπι «αιωνίων αντιπάλων» στο μπάσκετ θα θεωρούνταν μεγάλες έως και συντριπτικές. Πολύ περισσότερο αν αυτές αναφέρονταν σε γκολ στην υδατοσφαίριση. Κι όμως, στα κατ’ επίφασιν «ντέρμπι» του πόλο, Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός, η ομάδα του Πειραιά έχει να επιδείξει 58 συνεχείς νίκες, μερικές με συντριπτικά σκορ: 28-4, 24-6, 21-4, 21-5, 20-5, 16-2, 22-9 στον τελικό του Κυπέλλου του 2025, και πολλές άλλες με διψήφιες διαφορές.
Αλλά η εποχή κατά την οποία οι οπαδοί του Ολυμπιακού έριχναν στο νερό «μπρατσάκια» για να μην… πνιγούν οι παίκτες του ΠΑΟ έχει περάσει. Ανεπιστρεπτί ή όχι, μένει να φανεί. Διότι και στο παρελθόν ο Παναθηναϊκός είχε δημιουργήσει ανταγωνιστική ομάδα, αλλά σε λίγα χρόνια τη διέλυσε.
Ο πρόσφατος τελικός του Κυπέλλου, όπου ο Ολυμπιακός επικράτησε με 13-12 όχι διότι ήταν καλύτερος ως σύνολο, αλλά επειδή υπερτερεί αριθμητικά σε παίκτες με προσωπικότητα και εμπειρία, οι οποίοι μπορούν να σηκώσουν το ψυχολογικό βάρος ενός σημαντικού αγώνα, ανέδειξε την τεράστια σημασία που θα διαδραματίσει στις προσεχείς «ναυμαχίες» η διαιτησία. Αν επαναληφθούν διαιτησίες όπως αυτή του τελικού, ουδείς μπορεί να προδικάσει τι θα συμβεί από μέρους των φανατικών οπαδών. Δεν χρειάζεται παρά μία σπίθα για ν’ «ανάψει» το νερό. Η αφορμή θα είναι. Διότι οι αιτίες είναι άλλες. Βαθύτερες από ένα πέναλτι που δόθηκε ή δεν δόθηκε. Ισως δε, σε περιπτώσεις όπως η μεγάλη διακοπή που έγινε λίγο προ της λήξης του τελικού, κάποιος να εξηγεί τι συμβαίνει. Οχι κατ’ ιδίαν στους αρχηγούς των ομάδων, αλλά στους θεατές.
Απαιτείται, πάντως, οι διαιτητές να συναισθανθούν το βάρος των ευθυνών τους ώστε όλα να κυλήσουν ομαλά έως το τέλος.
