Τον Μάιο του 2019, σε μια από τις πιο εμβληματικές βραδιές στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, ένα 14χρονο παιδί βρέθηκε –έστω και έμμεσα– στο επίκεντρο της δόξας. Το όνομά του είναι Οκλεϊ Κανονίερ και εκείνη τη στιγμή δεν φορούσε ποδοσφαιρική φανέλα, αλλά το γιλέκο του ball boy στο Aνφιλντ. Επτά χρόνια αργότερα, ο ίδιος άνθρωπος δίνει μια πολύ διαφορετική μάχη. Oχι μπροστά σε 50.000 φιλάθλους, αλλά μακριά από τα φώτα, προσπαθώντας απλώς να αποδείξει ότι ανήκει ακόμη στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Η διαδρομή του από τη στιγμιαία δόξα στη σκληρή πραγματικότητα είναι ενδεικτική του πόσο εύθραυστη μπορεί να αποδειχθεί μια καριέρα, ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν να ξεκινούν ιδανικά.
7 Μαΐου 2019, «Ανφιλντ». Η Λίβερπουλ καλείται να ανατρέψει το εις βάρος της 3-0 από τον πρώτο ημιτελικό του Champions League απέναντι στην Μπαρτσελόνα. Στο γήπεδο βρίσκονται μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, από τον Λιονέλ Μέσι έως τον Λουίς Σουάρες και τον Φιλίπε Κουτίνιο. Κανείς όμως δεν φανταζόταν ότι καθοριστικό ρόλο σε μία από τις πιο διάσημες φάσεις στην ιστορία της διοργάνωσης θα έπαιζε ένας 14χρονος.
Στο 79ο λεπτό, με το σκορ στο 3-0, η Λίβερπουλ κερδίζει κόρνερ. Οι παίκτες της Μπαρτσελόνα χαλαρώνουν για μια στιγμή, θεωρώντας ότι η μπάλα δεν είναι σε θέση εκτέλεσης. Εκεί ακριβώς παρεμβαίνει ο Κανονίερ. Με γρήγορη σκέψη, δίνει αμέσως μια νέα μπάλα στον Τρεντ Αλεξάντερ-Αρνολντ. Ο Αγγλος μπακ εκτελεί ακαριαία, βρίσκει τον Ντιβόκ Ορίγκι και η μπάλα καταλήγει στα δίχτυα. 4-0. Η ανατροπή ολοκληρώνεται. Το Ανφιλντ «εκρήγνυται».
Το στιγμιότυπο κάνει τον γύρο του κόσμου. Η φράση «Corner taken quickly… Origi!» γίνεται ιστορική. Και το πρόσωπο του μικρού ball boy αναγνωρίζεται παντού.
Από τη μια μέρα στην άλλη, ο Οκλεϊ Κανονίερ γίνεται γνωστός. Οι συμμαθητές του τον αντιμετωπίζουν ως ήρωα. Ο Πιρς Μόργκαν ζήτησε να του πάρει συνέντευξη. Ο διευθύνων σύμβουλος του συλλόγου, Πίτερ Μουρ, του έστειλε επιστολή ευχαριστώντας τον για τον ρόλο του στην εξέλιξη του αγώνα.
Το 2021, επέστρεψε στο προσκήνιο, καθώς σε μια σεζόν πετυχαίνει 40 γκολ με την ομάδα κάτω των 18 ετών. Στη Λίβερπουλ κάνουν λόγο για τον επόμενο Μάικλ Οουεν ή τον νέο Ρόμπι Φάουλερ. Τα βίντεο με τις καλύτερες στιγμές του κάνουν χιλιάδες views, αλλά το υλικό σύντομα στερεύει. Ο Κανονίερ βρίσκεται ακόμη στη Λίβερπουλ, αλλά έχει περάσει στο περιθώριο τους τελευταίους 18 μήνες. Εχει αγωνιστεί μόλις 234 λεπτά με τις ομάδες νέων των «κόκκινων» σε αυτό το διάστημα, με την τελευταία του συμμετοχή να έρχεται τον Ιανουάριο του 2025.
Δεν ήταν τραυματίας, αν και την περίοδο 2020-2024 αντιμετώπισε πολλαπλά προβλήματα στον οπίσθιο μηριαίο, που τον κράτησαν εκτός γηπέδων. Αντί γι’ αυτό, έχει βρεθεί σε μια «νεκρή ζώνη»: πολύ μεγάλος για το ποδόσφαιρο ακαδημιών, αλλά όχι αρκετά έμπειρος για να βρει έναν κατάλληλο σύλλογο ανδρών.
Το 14χρονο παιδί είναι πλέον ένας 21χρονος άνδρας, μόνο που έχει ένα ισχνό ποδοσφαιρικό βιογραφικό. Θέλει επιτέλους να το αλλάξει αυτό το καλοκαίρι, όταν λήξει το συμβόλαιό του.
«Θα φύγω στο τέλος της σεζόν και απλώς ψάχνω για κανονικούς αγώνες. Στην ηλικία μου, αυτό είναι το μόνο που θέλω να κάνω», λέει ο ίδιος. «Οι τελευταίοι 18 μήνες ήταν πραγματικά δύσκολοι, χωρίς παιχνίδια να περιμένω. Προπονείσαι όλη την εβδομάδα και μετά δεν υπάρχει τίποτα στο τέλος της. Ηταν πολύ άσχημα».
Το ένστικτό του για το γκολ είχε φανεί ακόμα και όταν ήταν ball boy. Υπήρχε, άλλωστε, λόγος που βρισκόταν εκείνο το βράδυ απέναντι στην Μπαρτσελόνα, σε εκείνο ακριβώς το σημείο αριστερά από την εστία του Μαρκ-Αντρέ τερ Στέγκεν.
Είχε υπάρξει ball boy στο ίδιο σημείο τη βραδιά που ο Ντέγιαν Λόβρεν σκόραρε στο τελευταίο λεπτό για να νικήσει η Λίβερπουλ την Μπορούσια Ντόρτμουντ 4-3 και να εξασφαλίσει θέση στον ημιτελικό του Europa League το 2016. Ετσι, πριν από το παιχνίδι με την Μπαρτσελόνα, είπε στον υπεύθυνο των ball boys, Καρλ Λάνκαστερ, ότι ήταν το αγαπημένο του σημείο.
Πριν από τον αγώνα, οι ball boys έλαβαν ένα ασυνήθιστο μήνυμα, που μεταφέρθηκε από τον βοηθό του Γιούργκεν Κλοπ, Πεπ Λάιντερς: να επιστρέφουν την μπάλα όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, επειδή είχε παρατηρηθεί ότι οι παίκτες της Μπαρτσελόνα συχνά διαμαρτύρονταν και έχαναν την αυτοσυγκέντρωσή τους όταν δινόταν εναντίον τους ένα φάουλ ή μια στατική φάση.
«Ολη μέρα αυτό λέγαμε εγώ και οι φίλοι μου: “Βάλ’ τη μέσα κατευθείαν”», λέει ο Κανονίερ. Ετσι, όταν ο Σέρχι Ρομπέρτο μπλόκαρε τη σέντρα του Αλεξάντερ-Αρνολντ και η μπάλα βγήκε κόρνερ στο 79ο λεπτό, ήταν σε ετοιμότητα. «Βγήκε κόρνερ, αλλά χτύπησε στη διαφημιστική πινακίδα και ξαναμπήκε (στο γήπεδο). Οι παίκτες της Μπάρτσα είχαν το μυαλό τους σε εκείνη την μπάλα, αλλά εγώ πέταξα γρήγορα μια άλλη στον Τρεντ. Απλώς σκέφτηκα: “Πρέπει να τη σεντράρεις μέσα, Τρεντ”, και το έκανε. “Ημουν κατενθουσιασμένος, αλλά δεν πήδηξα πάνω στους παίκτες ή κάτι τέτοιο. Πήγα σπίτι και είπα: “Ξέρεις τι, μαμά; Μπορεί να ακούγεται λίγο περίεργο, αλλά βοήθησα τη Λίβερπουλ να κερδίσει την Μπαρτσελόνα απόψε”. Εκείνη απλώς είπε: “Αλήθεια;”. Μετά το τηλέφωνό της πήρε φωτιά από τα μηνύματα του κόσμου».
Το ότι η ασίστ συνέβη την παραμονή των 15ων γενεθλίων του έδωσε μια επιπλέον δόση μαγείας. Εγινε διάσημος μέσα σε μια νύχτα. Η Λίβερπουλ τον βοήθησε να προστατευτεί, με τον Κανονίερ να είναι ιδιαίτερα ευγνώμων στον πρώην υπεύθυνο φροντίδας παικτών της ακαδημίας, Φιλ Ρόσκο, για την προσοχή που του έδειξε. «Δεν ένιωσα ότι έγινα κάποια μεγάλη διασημότητα. Αλλά υπέγραψα με το πρακτορείο του αδερφού του Τρεντ Αλεξάντερ-Αρνολντ ένα δύο χρόνια μετά. Ο παίκτης της Λίβερπουλ του έστειλε μήνυμα λέγοντας: “Καλωσόρισες στην οικογένεια, αδερφέ”».
Την ώρα που η δική του καριέρα έμοιαζε να παίρνει μπρος, ήρθε ο τραυματισμός και έχασε μήνες της σεζόν 2020-21, συμπεριλαμβανομένου του τελικού του FA Youth Cup. «Εκανα ένα τακουνάκι στην προπόνηση και ένιωσα να “φεύγει” ο οπίσθιος μηριαίος», λέει. «Νόμιζα ότι θα μπω σε ένα παγόλουτρο και θα είμαι εντάξει, αλλά ο φυσιοθεραπευτής μού είπε ότι χρειαζόμουν εγχείρηση. Εγώ έλεγα: “Οχι, αποκλείεται”. Μπήκα στο χειρουργείο δύο ημέρες μετά. Εμεινα εκτός μέχρι το τέλος της σεζόν και επέστρεψα για την προετοιμασία».
Η Λίβερπουλ, πάντως, του έδωσε τριετές συμβόλαιο, τη μέγιστη διάρκεια που επιτρέπεται στην ηλικία των 17 ετών. Αυτό συνέπεσε με αλλαγή θέσης από «δεκάρι» σε «εννιάρι» στο επίπεδο κάτω των 18 και τον είδε να ξεπερνά τα 40 γκολ τη σεζόν 2021-22. Αυτό του χάρισε και τις πρώτες του προπονήσεις με την πρώτη ομάδα του Κλοπ. «Δεν νομίζω ότι οι παίκτες ήξεραν ποιος ήμουν, εκτός από τον Τρεντ», λέει. «Ο Κλοπ ήρθε και μου είπε: “Ευχαριστώ”, αλλά του είπα: “Για ποιο πράγμα;”. “Για το κόρνερ!”, είπε. Ηταν μερικά χρόνια μετά και είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό. Είχε τόσο μεγάλη αύρα. Δείχνει τρομακτικός αλλά θα σε πάρει αγκαλιά».
Ο Κανονίερ σύντομα είδε τι απαιτείται στο απόλυτο ελίτ επίπεδο. Ο Τιάγκο και ο Σαντιό Μανέ ξεχώριζαν στις προπονήσεις, ενώ ο ίδιος συχνά έβρισκε απέναντί του τον Βίρτζιλ φαν Ντάικ, που του έμαθε ότι το παιχνίδι του έπρεπε να βασίζεται στο τάιμινγκ λόγω έλλειψης ταχύτητας και σωματοδομής. «Επέστρεψα πιο δυνατός και πιο γρήγορος. Ενιωθα πολύ καλά. Προπονούμουν με τους κάτω των 21 και σκεφτόμουν: “Είμαι ο καλύτερος παίκτης εκεί”. Είχα κάνει άλμα».
Αλλά την επόμενη χρονιά, ο ίδιος οπίσθιος μηριαίος άρχισε να τον ταλαιπωρεί ξανά. Εχοντας σκοράρει 12 γκολ στην πρώτη του χρονιά με την ομάδα κάτω των 21, συμπεριλαμβανομένου ενός χατ τρικ απέναντι στον Αγιαξ μπροστά στον Κένι Νταλγκλίς, έσκισε τον ίδιο μυ στο πρώτο ημίχρονο ενός αγώνα του UEFA Youth League με τους Ρέιντζερς τον Οκτώβριο του 2022, ενώ βρισκόταν καθ’ οδόν για ακόμη ένα χατ τρικ. «Από εκεί ξεκίνησαν όλα. Απλώς δεν μπορούσα να γίνω καλά. Ο,τι κι αν έκανα δεν δούλευε», λέει. Το ίδιο πρόβλημα επανεμφανιζόταν συνεχώς. Εκανε αποκατάσταση, επέστρεφε και μετά έμενε ξανά εκτός για άλλους δύο μήνες. «Μίλησα αρκετές φορές με τη μαμά μου και κάναμε συζητήσεις για το γιατί συνέβαινε σε μένα. Απλώς δεν μπορούσα να γίνω καλά. Σκεφτόμουν: “Ποιο είναι το νόημα;”. Εκείνη έλεγε ότι όλα θα πάνε καλά.
Τώρα τα έχω λύσει όλα. Οσο μεγαλώνεις, καταλαβαίνεις τι λειτουργεί για το σώμα σου. Είμαι καλά τα τελευταία δύο χρόνια. Ηταν λίγη δουλειά στο γυμναστήριο και το βασικό είναι η ευλυγισία. Κάποιοι παίκτες, όπως ο Τάιλερ Μόρτον, μπορούσαν να κάνουν ό,τι θέλουν. Δεν χρειαζόταν να κάνουν διατάσεις ή ποδήλατο και μπορούσαν να πάνε να παίξουν 90 λεπτά. Εγώ πρέπει να κάνω διατάσεις το πρωί και το βράδυ για να είναι καλά ο οπίσθιος μηριαίος. Κάθε σώμα είναι διαφορετικό, αλλά δεν χρειάστηκε να προσαρμόσω το παιχνίδι μου. Εχω βελτιωθεί τεχνικά ως παίκτης».
Ωστόσο, αυτό του κόστισε. Εχασε κρίσιμα «παράθυρα» δανεισμού και αυτό καθυστέρησε την εξέλιξή του προς την ομάδα της Premier League 2. Μέχρι να επιστρέψει, υπήρχαν άλλοι επιθετικοί, όπως ο Τζέιντεν Ντανς, μπροστά του. Η Λίβερπουλ επέλεξε να δώσει προτεραιότητα σε νεότερους από εκείνον. «Ο κόσμος δεν με έχει δει να παίζω εδώ και δύο χρόνια. Αυτό είναι που με έχει κρατήσει πίσω», λέει. «Αν έπαιζα κανονικά στην PL2, θα έβαζα γκολ, αλλά δεν έγινε έτσι. Είμαι καλά εδώ και δύο χρόνια και ο προπονητής επέλεξε άλλους παίκτες. Πήραν έναν πολύ καλό επιθετικό, τον Γουίλ Ράιτ, από τη Σάλφορντ, οπότε αυτός έπαιζε».
Το ποδόσφαιρο «τρέχει» στην οικογένεια. Οι δύο μικρότεροι αδελφοί του Κανονίερ ήταν επίσης στην ακαδημία της Λίβερπουλ, αλλά μόνο ο Χάρλεϊ, 15 ετών, παραμένει. Ο Μπάρκλεϊ, 10 ετών, στράφηκε στο ράγκμπι. Ο Χάρλεϊ έχει κι εκείνος τη δική του εμβληματική στιγμή: τον Φεβρουάριο του 2024 παρέλασε το τρόπαιο του Carabao Cup στον αγωνιστικό χώρο του Ανφιλντ λίγες ημέρες αφότου η Λίβερπουλ νίκησε την Τσέλσι στον τελικό στο Γουέμπλεϊ.
Τον περασμένο Ιανουάριο προπονήθηκε με τη Λιντς και έδωσε δύο ασίστ σε ένα από τα δύο δοκιμαστικά του παιχνίδια, αλλά οι συζητήσεις για μεταγραφή κατέρρευσαν όταν η ομάδα δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει τον βασικό της στόχο για την πρώτη ομάδα. Η εικόνα της απόκτησης ενός 21χρονου χωρίς εμπειρία σε ανδρικό επίπεδο δεν ήταν καλή, παρότι θα ξεκινούσε από την ακαδημία, κι έτσι επέστρεψε στη Λίβερπουλ. «Δεν θα έλεγα ότι με έχουν παραβλέψει, αλλά οι ομάδες σίγουρα ψάχνουν έναν ψηλό “εννιάρι”, καθώς οι στατικές φάσεις έχουν γίνει πολύ σημαντικές», λέει. «Δεν βλέπεις πολλούς μικρόσωμους επιθετικούς όπως ο Σουάρες, ο Τέβες και ο Αγουέρο πια. Ειδικά στην Premier League, καθώς φαίνεται πιο σωματικό από ποτέ και είναι σπάνιο να δεις επιθετικό κάτω από 1,83 μ.». Ενας παίκτης που πάντα είχε τα απαιτούμενα σωματικά προσόντα ήταν ο Κόνορ Μπράντλεϊ. Ο Κανονίερ έπαιζε μερικές φορές σε μεγαλύτερη ηλικιακή κατηγορία μαζί του, με τον Μπράντλεϊ να μετρά πλέον 78 συμμετοχές με τη Λίβερπουλ. «Θυμάμαι το πρώτο μας τουρνουά μαζί, έπαιζε δεξί εξτρέμ. Απλώς του δίναμε την μπάλα και έκανε ό,τι ήθελε και σκόραρε. Ηταν απίστευτος. Οσο μεγαλώναμε, μετακινήθηκε στο δεξί μπακ, αλλά τεχνικά ήταν τρομερός και η νοοτροπία του εξαιρετική».
Ο Κανονίερ είναι αποφασισμένος να χτίσει το όνομά του. Το 2021 είχε πει ότι θέλει «να γίνει γνωστός ως θρύλος για διαφορετικούς λόγους, όχι ως ball boy». Πέντε χρόνια μετά, έχει κουραστεί που αυτό είναι ακόμη το πρώτο πράγμα με το οποίο συνδέεται το όνομά του; «Οχι, όχι ιδιαίτερα. Είναι κάτι για το οποίο μπορώ να είμαι περήφανος», λέει.
«Απλώς χρειάζομαι παιχνίδια. Αν βρω ρυθμό αγώνων, ξέρω ότι θα είμαι απολύτως εντάξει, γιατί το τελείωμα των φάσεων μού βγαίνει φυσικά. Δεν με νοιάζει πού, απλώς θέλω να παίζω και να βάζω γκολ, δείχνοντας σε όλους πόσο καλός είμαι».
Στα 21 του χρόνια, ο Οκλεϊ βρίσκεται μπροστά στη σημαντικότερη καμπή της ζωής του. Από ένα παιδί που έζησε τη δόξα χωρίς να αγωνιστεί, πρέπει τώρα να αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί στο υψηλό επίπεδο ως ποδοσφαιριστής. Το καλοκαίρι που έρχεται θα είναι καθοριστικό. Για τον ίδιο, όμως, ο στόχος είναι απλός και ξεκάθαρος: Να παίξει. Να σκοράρει. Να αποδείξει ότι η ιστορία του δεν τελείωσε εκείνο το βράδυ στο Ανφιλντ, αλλά μόλις τώρα αρχίζει.
