Ο 43χρονος Ρόκο Πλασεντίνο είναι ένα από τα πιο γνωστά μέλη της πολυπληθούς Ιταλοκαναδικής κοινότητας στο Κεμπέκ. Περίπου 1,5 εκατομμύρια άνθρωποι στον Καναδά έχουν Ιταλική καταγωγή, οπότε μόνο και μόνο γι αυτό το γεγονός, μειονότητα δεν μπορεί να τους αποκαλέσει κανείς.
Και ο ίδιος, γέννημα θρέμμα του Μόντρεαλ, δεν ένοιωσε ποτέ ξένος. Το αντίθετο μάλιστα. Λατρεύτηκε για το ποδοσφαιρικό του ταλέντο, την προσφορά του στις εθνικές ομάδες του Καναδά, την ανάπτυξη του αθλήματος στην χώρα από την στιγμή που κρέμασε τα παπούτσια του αλλά και για τον εξωστρεφή του χαρακτήρα.
Ίσως η αγάπη του για αυτή την ιστορική επαρχία που για αιώνες ήταν μήλον της έριδος για Βρετανούς και Γάλλους, να τον έκανε να στραφεί σε ένα μοντέλο που πολλοί το χαρακτηρίζουν τοπικιστικό και ξεπερασμένο.
Πριν πέντε μήνες είδε το όνειρό του να υλοποιείται, δημιουργώντας από το μηδέν μια ομάδα που θα συμμετάσχει στην Καναδική Λίγκα, με ποδοσφαιριστές που έχουν καταγωγή αποκλειστικά από το Κεμπέκ, στα πρότυπα της Αθλέτικ Μπιλμπάο.
Μόλις την περασμένη εβδομάδα κι ενώ ξεκινούσε η προετοιμασία για την έναρξη του νέου πρωταθλήματος τον ερχόμενο Απρίλιο, στάθηκε μπροστά στους παίκτες, τους προπονητές και τη διοίκηση του συλλόγου της Supra du Quebec, έτοιμος να εκφωνήσει την ομιλία με την οποία θα έθετε τους στόχους του νέοιδρυθέντος κλαμπ.
Με την ιδιότητα του συνιδρυτή και πρόεδρου κι ενώ προσπαθούσε να βρει τις λέξεις, συγκινήθηκε κοιτάζοντας τι είχε δημιουργηθεί.
Ο πρώην διεθνής Καναδός ποδοσφαιριστής είδε μια ομάδα παικτών και προπονητών που γεννήθηκαν ή μεγάλωσαν στο Κεμπέκ να τον κοιτάζουν επίμονα και με μεγάλο θαυμασμό, έτοιμοι να υπακούσουν σε κάθε πρόσταγμά του.
Είχαν ενωθεί, εμπνευσμένοι από την Μπιλμπάο, για να βοηθήσουν στην ένταξη της μόνης γαλλόφωνης επαρχίας στον Καναδά στο ποδοσφαιρικό τοπίο της χώρας σε μια περίοδο που ο Καναδάς ως συνιδιοργανωτής του επερχόμενου Μουντιάλ, έχει ρίξει μεγάλο βάρος στην περαιτέρω ανάπτυξη του αθλήματος και των υποδομών στην χώρα.
«Είχαμε μια ιδέα και τώρα ξεκινάμε να την εφαρμόσουμε και στην πράξη. Είναι πραγματικότητα, δεν είναι μυθοπλασία, ούτε παραμύθι. Είναι αλήθεια, συμβαίνει και είμαστε εξαιρετικά περήφανοι γι’ αυτό. Γίνεται με υπερηφάνεια για τον τόπο μας, γηγενείς ποδοσφαιριστές, τοπικό προσωπικό και ανώτερη διοίκηση και τοπικές συνεργασίες», δήλωσε ο Πλασεντίνο.
Η ομάδα ιδιοκτησίας περιλαμβάνει επίσης τους Ματ Ριτζέτα και Άντζελο Πάστο, οι οποίοι κατέχουν μετοχές στις ιταλικές ομάδες Καμπομπάσο και Ντόνα Ρόμα, την αμερικανική ομάδα Μπρούκλιν ΦΚ, την μπασκετική Νάπολι καθώς και τον Στεφάν Τετράουλτ, ιδιοκτήτη της εταιρείας ηλεκτρονικών παιχνιδιών «GameStop Canada» αλλά και τον Ζαν-Φρανσουά Σενέιλ.
Το «χωνευτήρι» του Κεμπέκ
Ο Πλασεντίνο έπαιξε ποδόσφαιρο για την άλλη επαγγελματική ομάδα ποδοσφαίρου του Κεμπέκ, την ομάδα του ΜLS, Ιμπακτ Μόντρεαλ, που έπαψε να υφίσταται το 2011. Επίσης αγωνίστηκε ανά περιόδους στη δεύτερη και τρίτη κατηγορία της Ιταλίας, με τις Φότζια, Αβελίνο, Τεράμο, Καβέζε, Γκουάλντο, Μασέζε, Γκούμπιο και Περούτζια, σε μια προσπάθειά του να… ξεψαχνίσει όλο το γενεαλογικό του δένδρο του οποίου οι ρίζες βρίσκονται στις περιοχές της ελληνόφωνης Απουλίας στη Νότιο Ιταλία.
Ενώ η Ιμπακτ Μόντρεαλ πετούσε το δίχτυ ανίχνευσης σε όλο τον κόσμο για να είναι ανταγωνιστική, η Supra επικεντρώθηκε σε ντόπιους παίκτες που είχαν τεθεί στο περιθώριο ενώ διέθεταν τις ικανότητες να παίξουν σε υψηλό επίπεδο. Στο σκεπτικό της διοίκησης της είναι να δοθεί η ευκαιρία σε παίκτες από το Κεμπέκ να κάνουν καριέρα όπως οι διεθνείς Ισμαέλ Κονέ της Σαουσόλο και ο Μοϊζ Μπομπίτο της Νις.
Ο Μπομπίτο γεννήθηκε στο Μόντρεαλ, ενώ ο Κονέ μετακόμισε στην πόλη από την Ακτή Ελεφαντοστού σε ηλικία επτά ετών, και τα ταξίδια τους αναδεικνύουν το πλούσιο πολιτιστικό μείγμα και την εμμονή με το ποδόσφαιρο που υπάρχει στο Κεμπέκ.
«Ο στόχος είναι να υπάρξει, μια ομάδα που θα μπορούσε να αναδείξει παίκτες που να είναι ντόπιοι και πολυπολιτισμικοί. «Κοιτάζω χώρες όπως το Βέλγιο και την Ισλανδία. Αν είναι σε θέση να δημιουργήσουν παίκτες και να τους πουλήσουν παγκοσμίως για να γίνουν σπουδαίοι, γιατί να μην μπορούμε να το κάνουμε και εμείς στο Κεμπέκ; Υπάρχουν πολλοί παίκτες εδώ που θα έχαναν τέτοιες ευκαιρίες να λάμψουν σε υψηλότερο επίπεδο. Εμείς τώρα τους τις προσφέρουμε».
Μια ενδεικτική πινελιά που αναδεικνύει την υπερηφάνεια της Supra για την επαρχία της είναι η εκτύπωση της σημαίας του Κεμπέκ στις εμφανίσεις της, που θυμίζει και την ιστορία αντιπαράθεσης του Κεμπέκ με τον υπόλοιπο Καναδά.
«Αυτό που μας κάνει τόσο περήφανους σε αυτόν τον σύλλογο είναι ότι εδώ υπάρχει μια ακόμη απόδειξη του γιατί αυτή η επαρχία είναι τόσο εντυπωσιακή. Είμαστε ένα πλήρες μείγμα Γάλλων, Ιταλών, Βρετανών, Μαροκινών, Περσών και Ασιατών. Σχηματιστήκαμε όμως όλοι γύρω από τους Supra και αυτό είναι το χωνευτήρι μας για το τι είναι το Κεμπέκ», τονίζει ο επικεφαλής branding της Supra, Πολ Ντέζμπαϊλετς.
On garde la même intensité. Chaque jour. ⚜️
Camp d’entraînement CPL 2026, présenté par @WestJet Compagnie aérienne officielle de la @cplsoccer ✈️#CPLTRAININGCAMP pic.twitter.com/3LUczaQUd8
— FC Supra Québec (@fcsupraquebec) January 25, 2026
Ο πρόδρομος και ο… απόγονος
Η Supra du Quebec μπορεί να είναι μια νέα ομάδα, που δεν έχει παίξει ακόμη σε επίσημο αγώνα, αλλά η ιδέα των χρωμάτων και του ονόματος της ομάδας προήλθε από μια άλλη, που ήταν από τις πρώτες ποδοσφαιρικές ομάδες του Μόντρεαλ.
Ονομαζόταν Supra Montreal, λειτούργησε μόνο για τέσσερα χρόνια (1988-1992), αλλά παρείχε το περιβάλλον για τον εξάχρονο τότε Πλασεντίνο να πλάσει τις πρώτες του ποδοσφαιρικές αναμνήσεις.
«Θυμάμαι να πηγαίνω σε αγώνες με τον πατέρα μου και να παρακολουθώ παίκτες που ήταν κυρίως ντόπιοι παίκτες που έπαιζαν για τη Supra Montreal. Μου άρεσαν τα χρώματα της, το μπλε, το λευκό και το κόκκινο. Και είπα, “Ξέρεις κάτι; Θέλω να ξαναζήσω αυτή την εμπειρία ως πλέον ιδρυτής αυτού του συλλόγου και να επαναφέρω αυτή την τοπική υπερηφάνεια και αυτό το αίσθημα του Κεμπέκ”.Θέλαμε να το ξαναζήσουμε και να το εκσυγχρονίσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο».
Μαζί με τα χρώματα και το όνομα, υπάρχει μια πιο προσωπική σύνδεση μεταξύ των δύο συλλόγων μέσω ενός από τους νέους παίκτες της Supra , του Αλεσάντρο Μπιέλο. Η ιστορία του 19χρονου ξεχωρίζει αφού ο πατέρας του Μάουρο, έπαιξε για την αρχική Supra και ήταν αρχηγός του Πλασεντίνο όσο έπαιζαν μαζί στην Ιμπακτ Μόντρεαλ. «Όταν υπογράψαμε τον Αλεσάντρο, όλα ήταν ως προς αυτό που ψάχναμε. Η εργασιακή ηθική, η αφοσίωση για τα χρώματα, η αφοσίωση για την πόλη, το να παίζει μπροστά στην οικογένεια και τους φίλους του, το να έχει αυτή την ώθηση να τα πάει καλά με τη Supra, έτσι ώστε ίσως μια μέρα να πουληθεί σε μια ομάδα στην Ευρώπη. Είμαστε περήφανοι που ο γιος του Μάουρο θα παίξει για τη Supra και ελπίζουμε να ακολουθήσει τα βήματα του πατέρα του», είπε ο Πλασεντίνο.
Tradition familiale chez les Biello de jouer pour le @fcsupraquebec
On est en 1991 pour Mauro, en 2026 pour Alessandro#CanPL @CPLsoccer https://t.co/cHxo8IUWS4 pic.twitter.com/7JByInVYqc
— Quentin Parisis (@QParisis) January 21, 2026
Απέρριψαν 150 προτάσεις
Η επαρχία του Κεμπέκ έχει πληθυσμό περίπου εννέα εκατομμύρια κατοίκους. Για να εκπροσωπήσει ένας παίκτης ή προπονητής την FC Supra πρέπει να έχει γεννηθεί, να μεγαλώσει ή να έχει βαθιά σχέση με την πολιτεία.
Αυτή η πολιτική μεταγραφών είναι παρόμοια με την προσέγγιση της Μπιλμπάο που βασίζεται αποκλειστικά στους Βάσκους, με τον Πλασεντίνο να προγραμματίζει να επισκεφθεί την ισπανική ομάδα για να καταλάβει πώς είναι δυνατή η ανάπτυξη ενός συλλόγου χρησιμοποιώντας αυτήν την πολιτική μεταγραφών. Ο πρόεδρος της Supra έχει ήδη ανακαλύψει κάποια θετικά και αρνητικά στην εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής, καθώς ο Καναδός πρώην διεθνής παίκτης αναγκάστηκε να απορρίψει περισσότερες από 150 προσφορές από παίκτες που δεν είχαν καμία σχέση με το Κεμπέκ.
Παρά την έμφαση που δίνεται στην ανάπτυξη ντόπιων ταλέντων, υπάρχει επίσης ενδιαφέρον από αθλητές που έχουν μετακομίσει από το Κεμπέκ σε όλες τις γωνιές του πλανήτη, αλλά είναι πρόθυμοι να ασχοληθούν με την Supra.
«Υπάρχουν παίκτες που παίζουν στη Γουατεμάλα, στη Φινλανδία, στην Ισλανδία, στη Σουηδία, στη Μάλτα, που γεννήθηκαν ή μεγάλωσαν στο Κεμπέκ και μόλις το μάθανε για την ομάδα λένε: «Θέλω να γυρίσω σπίτι», εξήγησε ο Πλασεντίνο και συμπλήρωσε: «Ανυπομονούν να γυρίσουν σπίτι και όταν το ακούω αυτό, με πιάνει ανατριχίλα».
Αυτά τα συναισθήματα των παικτών, των προπονητών και της διοίκησης κάνουν για αρχή το πρότζεκτ του συλλόγου τόσο γοητευτικό. Η συνέχεια και κυρίως όταν η μπάλα κυλήσει στο χορτάρι προμηνύεται ακόμη πιο συναρπαστική.
