Η νίκη επί του Ολυμπιακού μέσα στο «Γ. Καραϊσκάκης» ήταν η πιο σημαντική του Παναθηναϊκού στην εφετινή περίοδο εντός και εκτός συνόρων, μέχρι να έλθει, αν έλθει φυσικά, η… επόμενη. Σε ένα «αιώνιο» ντέρμπι που οι βαθμολογικές διαφορές και το φορμάρισμα των δύο μονομάχων σβήνουν με το πρώτο σφύριγμα του διαιτητή, οι «πράσινοι» πήραν μια νίκη πιο πολύτιμη κι από χρυσάφι.
Φυσικά και δεν συμβαίνει αυτό επειδή μείωσαν τη διαφορά από τον Λεβαδειακό από τους 9 στους έξι βαθμούς (με ένα ματς λιγότερο) και έχουν πλέον καλές πιθανότητες να μπουν στην πρώτη τετράδα για να συνεχίζουν στα πλέι οφ, αλλά επειδή η νίκη αυτή ήλθε ακριβώς τη στιγμή που την χρειάζονταν περισσότερο από καθετί άλλο τόσο ο Παναθηναϊκός όσο και οι άνθρωποι που έχουν αναλάβει το δύσκολο έργο να τον οδηγήσουν ξανά στο δρόμο της επιτυχίας.
Θυμηθείτε το σκηνικό στη Λεωφόρο λίγα 24ωρα νωρίτερα. Ο πρώτος ημιτελικός του Κυπέλλου τελείωσε με νικητή τον ΠΑΟΚ και τους οπαδούς του Παναθηναϊκού στα κάγκελα, να αμφισβητούν τους πάντες και τα πάντα. Οι έντονες αποδοκιμασίες έφτασαν για πρώτη φορά μέχρι το καμαράκι του Μπενίτεθ, ακροβολισμένοι οπαδοί περίμεναν στις γωνίες τους παίκτες του Παναθηναϊκού για να αναζητήσουν απαντήσεις, με την ατμόσφαιρα να μυρίζει μπαρούτι.
Η ομάδα προερχόταν από τρεις συνεχόμενες ήττες σε ντέρμπι ύστερα από κακές εμφανίσεις και πήγαινε στο Φάληρο αποκαρδιωμένη, αποσυντονισμένη και βαρύτατα λαβωμένη, μια και 8 παίκτες ήταν για διάφορους λόγους εκτός των πλάνων του προπονητή. Και με όλες αυτές τις συνθήκες πήγαινε πού; Στο στόμα του λύκου, μέσα στο «Γ. Καραϊσκάκης», όπου ο ξεκούραστος και πρωτοπόρος Ολυμπιακός, με την ψυχολογία του στα ύψη μετά την επιστροφή του στην πρώτη θέση του πρωταθλήματος και την κόντρα στις πιθανότητες πρόκρισής του στα πλέι οφ του Champions League, τον περίμενε σαν «πρόβατο επί σφαγή» για να κάνει με μια εμφατική νίκη δήλωση κυριαρχίας…
Αυτή η εικόνα είχε αποτιμηθεί και στοιχηματικά. Τι κι αν ο Παναθηναϊκός είχε από το 2020 να χάσει μέσα – έξω από τον Ολυμπιακό στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος, σε μια σειρά 10 ολόκληρων αγώνων; Για τις στοιχηματικές εταιρείες αυτό ήταν εντελώς αδιάφορο, γι’ αυτό και οι αποδόσεις στο σύνολό τους ήταν σαρωτικές υπέρ μιας νίκης του Ολυμπιακού που πλήρωνε, ανάλογα με την εταιρεία, γύρω στο 1,5 στοιχηματικά, όταν μια αντίστοιχη επιτυχία του Παναθηναϊκού κυμαινόταν γύρω στο 8!
Τεράστια διαφορά στα προγνωστικά για να την αγνοήσει κανείς και να θυμηθεί τις κλασικές ατάκες ότι αυτά τα ντέρμπι ποτέ δεν έχουν φαβορί ό,τι κι αν κρίνουν, όσο μεγάλη κι αν είναι η βαθμολογική διαφορά μεταξύ των δύο «αιωνίων αντιπάλων» του ελληνικού αθλητισμού.
Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, ο Μπενίτεθ πήρε μια γενναία απόφαση και δικαιώθηκε, τόσο εκ του αποτελέσματος όσο και από την εικόνα της ομάδας του. Με 7+1 παίκτες στο απουσιολόγιο (οι 7 τραυματίες και ο Ρενάτο Σάντσες για αιφνιδιαστικούς και αδιευκρίνιστους λόγους), η προφανής επιλογή για τη συντριπτική πλειονότητα των προπονητών θα ήταν σε ένα τέτοιο παιχνίδι να επιστρατεύσουν όλες τις διαθέσιμες «παλιές καραβάνες» του ρόστερ για να προσπαθήσουν να σώσουν την παρτίδα, στη λογική ότι τρεις ημέρες αργότερα ακολουθούσε και ο επαναληπτικός με τον ΠΑΟΚ για το Κύπελλο, ίσως το πιο σημαντικό παιχνίδι της χρονιάς για τον Παναθηναϊκό, έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα.
Εξυπακούεται ότι μετά 3 σερί ήττες σε ντέρμπι, η μία μάλιστα με 4-0 από την ΑΕΚ, μια νέα ήττα από τον Ολυμπιακό θα ήταν ασήκωτο βάρος στην πλάτη κάθε προπονητή, ακόμα κι αν αυτός έχει τα παράσημα του Ράφα Μπενίτεθ.
Αυτή όμως είναι η διαφορά ενός καλού προπονητή από έναν προπονητή με τεράστια προσωπικότητα και παραστάσεις στο πιο υψηλό επίπεδο ανταγωνισμού. Σχεδιάζοντας το πλάνο του για το ντέρμπι και τα πρόσωπα που θα επέλεγε για να το υλοποιήσουν, ο Μπενίτεθ δεν πορεύτηκε με τη λογική της ασφάλειας, επιλέγοντας παίκτες που έχουν μάθει να παίζουν με πίεση και με την πλάτη στον τοίχο.
Οι επιλογές του ξάφνιασαν πολλούς: τέσσερα παιδιά, τα δύο 20 χρόνων (Αντίνο, Κοντούρης) και τα άλλα δύο 24 (Ταμπόρδα, Τεττέη), ήταν για πρώτη φορά στην καριέρα τους στη βασική ενδεκάδα σε ένα τέτοιο ντέρμπι, σε μια από τις πιο δύσκολες έδρες του πρωταθλήματος, σε ένα γήπεδο που «κοχλάζει». Και ο Μπενίτεθ όχι μόνο δεν φοβήθηκε να ρίξει στη φωτιά ταλαντούχα αλλά άγουρα παιδιά που τώρα μπήκαν στην ομάδα, αλλά τόλμησε προς το τέλος του ντέρμπι, εκεί που πάντα η μπάλα καίει και τα λάθη πληρώνονται ακριβά, να χρησιμοποιήσει έναν παίκτη που θύμιζε… σκελετό στην ντουλάπα!
Ο Τόνι Βιλένα ανήκει μεν στο ρόστερ του Παναθηναϊκού, αλλά όλοι είχαν ξεχάσει ότι υπάρχει. Σε σχεδόν 22 μήνες, από την αυγουστιάτικη πρεμιέρα του περασμένου πρωταθλήματος μέχρι αυτό το ματς στο Καραϊσκάκη, ο Ολλανδός είχε παίξει με τον Παναθηναϊκό μόλις ένα παιχνίδι Κυπέλλου με την Καβάλα. Αυτό και τίποτε άλλο. Μήνες τώρα στα μάτια πολλών έμοιαζε και με τα δύο πόδια εκτός ομάδας, ξεχασμένος στα βάθη της ιστορίας, αλλά να που μπήκε στην αποστολή και πήρε χρόνο συμμετοχής σε ένα τέτοιο παιχνίδι. Και ήταν πολύ καλός ο Βιλένα, μάλιστα, αν αναλογιστούμε τις συνθήκες που κλήθηκε να αντιμετωπίσει.
Ακόμα καλύτερος ήταν ο Βιθέντε Ταμπόρδα. Με αιτιολογία την αργή προσαρμογή του στο ευρωπαϊκό στυλ ποδοσφαίρου με την προσήλωση στην τακτική και την υποχρεωτική άμυνα για όλους, ο Αργεντινός χαφ έμοιαζε μέχρι πριν από δέκα μέρες καμένο χαρτί. Επαιζε από ελάχιστα έως καθόλου και, παρότι είχε προλάβει να σκοράρει 3 γκολ στις ελάχιστες ευκαιρίες που είχε πάρει σποραδικά, το πιθανότερο σενάριο ήταν να δοθεί κάπου δανεικός για να πάρει χρόνο συμμετοχής και να προσαρμοστεί.
Το να μείνει και να διεκδικήσει ευκαιρίες σαν κι αυτή στο Φάληρο, έμοιαζε με σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Να όμως που στην πρώτη του συμμετοχή σε ενδεκάδα σε ματς πρωταθλήματος πέτυχε ένα «χρυσό» γκολ και ανέβηκε ακόμα πιο ψηλά στην ιεραρχία της ομάδας, ανατρέποντας με το σπαθί του ένα σκηνικό που έμοιαζε να έχει πάρει τον δρόμο του…
Με τη νίκη επί του Ολυμπιακού, που είναι πάντα ιδιαίτερη ό,τι κι αν κρίνει βαθμολογικά, ο Παναθηναϊκός κέρδισε κάτι παραπάνω από ένα τρίποντο και έναν δρόμο ανοικτό για την 4η θέση που συνεπάγεται τη συμμετοχή του στα πλέι οφ και ένα εξασφαλισμένο ευρωπαϊκό εισιτήριο, χωρίς την περιπέτεια της 5ης θέσης.
Τα παράπλευρα κέρδη είναι ίσως πιο σημαντικά από την προοπτική της 4ης θέσης, αν και θα χρειαστεί να δοκιμαστούν σε βάθος χρόνου. Στην παρούσα φάση, ο Ράφα Μπενίτεθ πάει ταμείο για να εξαργυρώσει μια επιταγή που ίσως στο τέλος αυτής της εβδομάδας να μην είχε αντίκρισμα εάν έχανε άλλα δύο ντέρμπι, έτοιμος να εισπράξει αυτά που κάθε νέος (σε μια ομάδα) προπονητής έχει απόλυτη ανάγκη: πίστωση χρόνου απ’ όλους και εμπιστοσύνη από παίκτες, διοίκηση, οπαδούς.
Απέναντι σε ένα δύσκολο και απαιτητικό κοινό, όπως είναι χρόνια τώρα οι φίλοι του Παναθηναϊκού, ο Μπενίτεθ κέρδισε (με μεγάλο ρίσκο στις επιλογές του) το δικαίωμα να οδηγήσει τη βάρκα με τον τρόπο που εκείνος θέλει και όχι να ακολουθήσει το κύμα που συνήθως οδηγεί αργά ή γρήγορα στα βράχια. Και αυτά τα νέα παιδιά που είδαμε στο ντέρμπι του Φαλήρου, μαζί με τον Αντριάνο Γιάγκουσιτς που οι «ειδικοί» φωνάζουν πως θα μας ξαφνιάσει ευχάριστα, μπορούν να γίνουν η βάση της ομάδα που θα μπει με ορθάνοικτα πανιά στον Βοτανικό.
Το πλάνο Μπενίτεθ σε αυτό ακριβώς στοχεύει, δηλαδή στη δημιουργία μιας φρέσκιας, διψασμένης και πολύ νεανικής ομάδας που το καλοκαίρι θα μπολιαστεί με 3-4 σημαντικές «ενέσεις» ποιότητας ώστε να ξαναβγεί στον αφρό και να κυριαρχήσει. Και η νίκη επί του Ολυμπιακού στο Φάληρο είναι πολύ κομβική ως προς αυτόν τον στόχο κι ας μην κρίνει βαθμολογικά κάτι πολύ σημαντικό στο πρωτάθλημα…
