Σε έναν κόσμο μαθημένο να στρέφει τα φώτα στους σούπερ ήρωες της κάθε στιγμής, μόνο η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού περιμένει τύπους σαν τον Μπραχίμ Ντίαθ που για μια βραδιά, ίσως τη χειρότερη της (ποδοσφαιρικής, τουλάχιστον) ζωής του, έγινε το «μαύρο πρόβατο» ενός ολόκληρου έθνους και αντικείμενο εκατοντάδων χιλιάδων αρνητικών σχολίων στον πλανήτη.
Αν είχε ευστοχήσει σε εκείνο το πέναλτι που κέρδισε ο ίδιος την τελευταία στιγμή των καθυστερήσεων του τελικού του Κόπα Αφρικα, θα ήταν μέσα στο κοστούμι ενός ρόλου που είχε φτιαχτεί ειδικά γι’ αυτόν: ο 27χρονος άσος της λαμπερής Ρεάλ Μαδρίτης, πρωταθλητής με τη Μίλαν στην Ιταλία και με την Μάντσεστερ Σίτι στην Αγγλία, ο παίκτης με το (αγωνιστικό και όχι μόνο) προφίλ που του επέτρεπε να επιλεγεί συνειδητά ως πρόσωπο της αναγέννησης του μαροκινού ποδοσφαίρου, σύμβολο ενός διψασμένου έθνους.
Κι αντί της αιώνιας δόξας, η απόλυτη κατακραυγή. Ισως όχι τόσο για το χαμένο πέναλτι που θα έδινε έναν μεγάλο τίτλο. Τεράστιοι παίκτες έχουν σηκώσει αυτό το βάρος και έχουν πιει και την τελευταία γουλιά από το πικρό ποτήρι της αποτυχίας, σε μια στιγμή που στοιχειώνει για πάντα τη ζωή και την καριέρα τους. Πιο τρανό παράδειγμα τέτοιας ποδοσφαιρικής τραγωδίας από τον «μικρό Βούδα» Ρομπέρτο Μπάτζιο, στον χαμένο για την Ιταλία τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 κόντρα στη Βραζιλία, δεν υπάρχει.
Κάθε χαμένο πέναλτι σε ένα τόσο κρίσιμο σημείο ενός μεγάλου ματς είναι μια πονεμένη ιστορία, πόσο μάλλον όταν χάνεται με τον τρόπο που το έχασε ο Μπραχίμ Ντίαθ. Μια άψυχη εκτέλεση αλά Πανένκα, με μια ψιλοκρεμαστή λόμπα που την εξουδετέρωσε χωρίς να κουνήσει βλέφαρο ο τερματοφύλακας της Σενεγάλης. Κι αντί για μια έκρηξη χαράς, δημόσια κατακραυγή γιατί πέραν όλων των άλλων, αυτή η εκτέλεση θεωρήθηκε από πολλούς δείγμα τυφλής αλαζονείας.
Το ζήτημα, λοιπόν, δεν ήταν τόσο το χαμένο πέναλτι όσο ο τρόπος που επέλεξε ο Μπραχίμ Ντίαθ να το εκτελέσει.
Η επιλογή του θεωρήθηκε ύψιστη ύβρις, μια απόφαση έξω από κάθε λογική, που δεν σεβάστηκε το μεγαλείο της στιγμής και την προσμονή εκατομμυρίων κατοίκων μιας ολόκληρης χώρας. Πάντα μια αλά Πανένκα εκτέλεση πέναλτι δημιουργεί ίντριγκα και εντάσεις όταν γίνεται σε τόσο σπουδαία παιχνίδια, ειδικά τώρα που προέκυψε στην τελευταία φάση ενός τελικού που τον παρακολουθούσε ολόκληρη η αφρικανική ήπειρος και όχι μόνο.
Τι μπορεί να σκέφτηκε εκείνη την ώρα ο Μπραχίμ Ντίαθ; «Οτι είχε σκοράρει στα 5 από τα 6 τελευταία του παιχνίδια. Είχε τεράστια αυτοπεποίθηση» έσπευσε να τον καλύψει ο προπονητής του, Ουαλίντ Ρεγκραγκί, με την υπενθύμιση ότι είχε εκτελέσει εύστοχα πέναλτι εναντίον του Μάλι, που το είχε κερδίσει ξανά ο ίδιος. Για τον γαλλοθρεμμένο Μαροκινό προπονητή, υπόλογος για το χαμένο πέναλτι δεν ήταν τόσο ο παίκτης του, αλλά η κίνηση της Σενεγάλης να αποσυρθεί στα αποδυτήρια για να επιστρέψει πολλή ώρα αργότερα, σε μια συνθήκη από «κρύωσε» τους παίκτες του και αποσυντόνισε τους πάντες.
Η αλήθεια είναι ότι ο Μπραχίμ ήταν από μικρό παιδί ένας αθλητής που του άρεσε να αναλαμβάνει την ευθύνη και να βγαίνει πάντα μπροστά στα δύσκολα. Οταν ο διαιτητής έδειξε την άσπρη βούλα, δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι αυτός θα πάρει την μπάλα αγκαλιά και θα αναλάβει την ευθύνη της εκτέλεσης του πέναλτι.
Γιατί όμως το εκτέλεσε έτσι; Προφανώς επειδή πίστευε ότι ήταν ο ασφαλέστερος τρόπος για να σκοράρει. Με την ένταση «στο κόκκινο» λόγω της κρισιμότητας της στιγμής, αλλά και όλων όσων προηγήθηκαν με την απόσυρση της Σενεγάλης στα αποδυτήρια, ίσως πίστεψε ότι ένα δυνατό σουτ θα μπορούσε να στείλει τη μπάλα ψηλά, όπως στο πέναλτι του Μπάτζιο. Ισως όμως να ήθελε να βγάλει περιπαικτικά τη γλώσσα σε όποιους αμφισβήτησαν αυτό που όλοι στην πατρίδα του το θεωρούσαν δεδομένο, ότι το Μαρόκο θα κρατούσε με τη νέα γενιά του το τρόπαιο στη χώρα, πενήντα χρόνια από τη μία και μοναδική φορά που το έχει κατακτήσει.
Το γκολ της Σενεγάλης στην παράταση έκρινε λίγο αργότερα τον τίτλο και αμέσως μετά άνοιξε ο ασκός του Αιόλου. Στο επίκεντρο ο Μπραχίμ Ντίαθ για το αλά Πανένκα χαμένο πέναλτι. Μπορεί να μην εμφανίστηκαν έξαλλοι νεαροί έξω από το σπίτι του για να το κάψουν, όπως έγινε με τον Τσουκβέζε που τέσσερις μέρες νωρίτερα έχασε το πρώτο πέναλτι της Νιγηρίας στον ημιτελικό με το Μαρόκο, αλλά όλα όσα γράφηκαν και ειπώθηκαν γι’ αυτόν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συνιστούν μια μορφή δολοφονίας χαρακτήρα!
Οι οργισμένες ειρωνικές και απειλητικές αναρτήσεις, αμέτρητες. Οχι μόνο από απογοητευμένους Μαροκινούς φιλάθλους που είδαν το όνειρο να γκρεμίζεται με αδιανόητο τρόπο σε ένα φινάλε – θρίλερ αλλά και από πολλούς άλλους που είχαν ποντάρει στοιχηματικά στην δύναμη της έδρας και περίμεναν να νικήσει το Μαρόκο για να δουν το χρήμα να ρέει στις τσέπες τους. Εντάσεις προκλήθηκαν και στα αποδυτήρια των ηττημένων του τελικού, με αρκετούς Μαροκινούς παίκτες να στρέφονται κατά του άσου της Ρεάλ για την επιλογή του να εκτελέσει μ’ αυτόν τον άψυχο τρόπο ένα τόσο κρίσιμο πέναλτι.
Μέσα σε όλα, υπάρχουν φυσικά και οι θεωρίες συνομωσίας. Ενα μεγάλο μέρος του κοινού έσπευσε να ερμηνεύσει την επιλογή του Ντίαθ ως μια συνειδητή απόφαση να χάσει το πέναλτι, για να αποδώσει μια μορφή δικαιοσύνης. Ηταν αμφιλεγόμενη η απόφαση του διαιτητή να καταλογίσει πέναλτι σε μια επαφή ρουτίνας στα μαρκαρίσματα των παικτών σε όλες τις στατικές φάσεις που φέρνουν κόσμο μέσα στη μεγάλη περιοχή και αρκετοί θεώρησαν ότι ο ίδιος ο Μαροκινός άσος είχε αποφασίσει να μην κλέψει τη νίκη. Χιλιάδες σχετικές αναρτήσεις υπήρξαν, με πιο χαρακτηριστική ίσως αυτή του Τανκρέντι Παλμέρι, ενός έμπειρου δημοσιογράφου του Sport Italia: «Πώς είναι δυνατόν οι παίκτες της Σενεγάλης να μην πανηγυρίζουν καθόλου όταν ο Μεντί αποκρούει το πέναλτι του Μπραχίμ Ντίαθ; Το ξαναλέω. Κατά τη γνώμη μου, το πέναλτι χάθηκε επίτηδες»!
Κάποιοι αμφισβήτησαν ακόμα και την αφοσίωση του στην πατρίδα του πατέρα του. Ο Μπραχίμ Αμπντελκαντέρ Ντίαθ δεν γεννήθηκε ούτε και μεγάλωσε στο Μαρόκο. Η μητέρα του ήταν Ισπανίδα και ο πατέρας του μόνο στο αίμα Μαροκινός, γεννημένος στη Μελίγια, μια πόλη που (μαζί με τη Θέουτα) ανήκει στην Ισπανία παρότι βρίσκεται στις βόρειες ακτές της Αφρικής, με ένα ιδιαίτερο καθεστώς αυτονομίας από το 1995, χωρίς να αποτελέσει μέρος του Μαρόκου όταν ανεξαρτητοποιήθηκε το 1956. Ο Ντίαθ γεννήθηκε και μεγάλωσε σαν Ισπανός στη Μάλαγα, από την οποία τον απέκτησε σε ηλικία 16 χρονών η Μάντσεστερ Σίτι. Τον Ιανουάριο του 2019 πήρε μεταγραφή στη Ρεάλ Μαδρίτης έναντι 17 εκατ. ευρώ και αφού κατέκτησε πρώτα ένα πρωτάθλημα Ισπανίας μαζί της, πήρε και άλλο ένα στην Ιταλία, δανεικός στη Μίλαν από το 2020 έως το 2023.
Η επιστροφή του στη «βασίλισσα της Ευρώπης» συνδυάστηκε με την κατάκτηση του Champions League το 2024, χωρίς μέχρι τότε να έχει κάποιο ιδιαίτερο δεσμό, ποδοσφαιρικά τουλάχιστον, με το Μαρόκο. Είχε 28 εμφανίσεις με όλες τις μικρές εθνικές ομάδες της Ισπανίας και είχε προλάβει, μάλιστα, να φορέσει και τη φανέλα της μεγάλης «φούρια ρόχας», σε ένα φιλικό 4-0 επί της Λιθουανίας τον Ιούνιο του 2021, όπου είχε σκοράρει και ένα γκολ.
Από τότε δεν κλήθηκε ξανά στην εθνική Ισπανίας και ίσως αυτός να είναι ο λόγος που τον Μάρτιο του 2024, έγινε γνωστή η απόφασή του να αλλάξει ποδοσφαιρική υπηκοότητα, με ορίζοντα το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2030, που θα φιλοξενηθεί σε τρεις χώρες (Μαρόκο, Πορτογαλία, Ισπανία). Ο Μπραχίμ Ντίαθ ήταν έτοιμος να ηγηθεί της ανανεωμένης εθνικής ομάδας της πατρίδας του πατέρα του και το έκανε με απόλυτη επιτυχία, όντας σημείο αναφοράς σε όλα τα παιχνίδια της τον τελευταίο 1,5 χρόνο, με στόχευση την κατάκτηση του τίτλου στο Κόπα Αφρικα, για πρώτη φορά από το 1976. Αυτή η διοργάνωση ήταν μια πρόβα τζενεράλε για τους Μαροκινούς ενόψει του Μουντιάλ του 2030 και όλα θα κυλούσαν τέλεια, εάν ο άσος της Ρεάλ έβρισκε δίχτυα στο πέναλτι που θα στοιχειώνει στο εξής την καριέρα του.
Παρά την απογοήτευση και την ένταση των στιγμών, ο Μπραχίμ Ντίαθ έσπευσε με μια συγκινητική δήλωσή του που πολλοί πιστεύουν ότι δεν είχε κανέναν λόγο να την κάνει, να δηλώσει την αφοσίωσή του στη χώρα του πατέρα του και όχι σε αυτήν που ο ίδιος μέχρι πρότινος θεωρούσε δική του: «Η ψυχή μου πονάει. Ονειρεύτηκα αυτόν τον τίτλο χάρη σε όλη την αγάπη που μου δώσατε, κάθε μήνυμα, κάθε στιγμή στήριξης που με έκανε να νιώθω πως δεν ήμουν μόνος. Πάλεψα με ό,τι είχα, με όλη μου την καρδιά. Χθες το βράδυ απέτυχα και αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη. Ζητώ συγγνώμη από τα βάθη της καρδιάς μου. Θα μου είναι δύσκολο να συνέλθω, γιατί αυτή η πληγή δεν κλείνει εύκολα, αλλά θα προσπαθήσω. Oχι για μένα, αλλά για όλους όσοι πίστεψαν σε μένα και για όλους όσοι πόνεσαν μαζί μου. Θα συνεχίσω να προχωράω μπροστά μέχρι μια μέρα να μπορέσω να σας ανταποδώσω όλη αυτή την αγάπη και να γίνω πηγή υπερηφάνειας για τον μαροκινό λαό μου».
