Αρκούν μόνο οι ευχές, ώστε το 2026 να είναι καλύτερο από το 2025; Τουλάχιστον στα ποδοσφαιρικά δρώμενα φαντάζει ουτοπία, καθώς κανείς δεν ελπίζει πως, με την αλλαγή του χρόνου, θα αλλάξουν μυαλά και αυτοί που διαφεντεύουν το άθλημα. Σίγουρα, για το ότι βάζουν τα αφεντικά των ΠΑΕ το συλλογικό τους συμφέρον, και κάποιες φορές και το προσωπικό τους, δεν μπορούν να κατηγορηθούν. Ομως είναι απαράδεκτο να μη βρίσκουν ένα κοινό σημείο, ώστε να προστατεύσουν το ίδιο το άθλημα. Εχουμε βιώσει στο παρελθόν, και επαναλαμβάνεται και τώρα, ο σχεδιασμός της επόμενης μέρας από μια ποδοσφαιρική ανώνυμη εταιρεία να επικεντρώνεται περισσότερο στον επηρεασμό για την ευνοϊκή διαιτησία, παρά για τη δημιουργία μιας ισχυρής ομάδας. Οι «συμμαχίες» στα γραφεία των ομοσπονδιών αλλάζουν διαρκώς και οι φωνές διαμαρτυρίας, αγωνιστική με αγωνιστική, γίνονται συχνότερες και εντονότερες, από αυτούς που θεωρούν τους εαυτούς τους αδικημένους. Και είναι βέβαιο ότι, καθώς θα μπαίνουμε στην τελική ευθεία του πρωταθλήματος, θα μετατραπούν σε κραυγές.
Η ΕΠΟ, «αιχμάλωτη» από τους παράγοντες, δεν μπορεί να κρίνει και να αποφασίζει αντικειμενικά, όπως θα όφειλε, παλινδρομεί προκαλώντας το κοινό αίσθημα δικαίου. Με αποτέλεσμα, όλοι να έχουν παράπονα. Φτάσαμε στο σημείο, οι φίλαθλοι να μην εμπιστεύονται ούτε την τεχνολογία που ελέγχει και διορθώνει τις αποφάσεις των διαιτητών. Και δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε τον κόσμο γι’ αυτό. Αφού, κάθε Κυριακή βράδυ, διάφοροι σχετικοί και άσχετοι καταθέτουν σε τηλεοράσεις και ∆ιαδίκτυο τις απόψεις τους βάσει των συλλογικών τους προτιμήσεων. Οι οποίες και αυτές τις περισσότερες φορές αλλάζουν βάσει του «χρώματος του χρήματος».
