Στην ανατολή του 2026 κι ενώ η πρόκληση του Μουντιάλ της Αμερικής κάνει τους πάντες να βρίσκονται σε εγρήγορση, το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο αντιμετωπίζει μια σιωπηλή «επιδημία» που μπορεί να μην φαίνεται στη μεγάλη εικόνα, αλλά επηρεάζει το παιχνίδι, την απόδοση και τον αθλητικό σχεδιασμό.
Η ανεξέλεγκτη αύξηση των αγώνων για χάρη της τηλεόρασης και των χορηγών όχι μόνο καθιστά αδύνατη τη διατήρηση της ποιότητας, αλλά παράλληλα όλα καταλήγουν σε ένα κοινό πρόβλημα: τους τραυματισμούς καθώς ο χρόνος ξεκούρασης θυσιάζεται στον βωμό της συνεχούς αγωνιστικής δράσης.
Ο τελευταίος δείκτης τραυματισμών στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο ανδρών, που περιλαμβάνει πέντε ολόκληρες σεζόν (2020-21 έως 2024-25), αποκαλύπτει ένα καταστροφικό νούμερο: 22.596 τραυματισμούς στα πέντε κορυφαία πρωταθλήματα (Premier League, La Liga, Serie A, Bundesliga, Ligue 1) με σωρευτικό οικονομικό αντίκτυπο 3,45 δισεκατομμυρίων ευρώ. Και το χειρότερο; Δεν πρόκειται για κάτι συμπτωματικό ή παροδικό, αλλά για μια τάση αυξανόμενη.
Σύμφωνα με την έρευνα του κορυφαίου ασφαλιστικού ομίλου «Howden», ο ετήσιος όγκος έχει σταθεροποιηθεί σε ένα επικίνδυνο εύρος αφού μετά την κορύφωση της εποχής της COVID το 2021-22 (4.981 τραυματισμοί), το ποδόσφαιρο δεν έχει επιστρέψει σε φυσιολογικά επίπεδα μαστιζόμενο σταθερά με περισσότερους από 4.300 τραυματισμούς ανά σεζόν.
Μάλιστα, την τελευταία σεζόν (2024-25 ), καταγράφηκαν 4.456 τραυματισμοί, ακόμη περισσότεροι από ό,τι την προηγούμενη χρονιά.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση, η διαφορά έγκειται αλλού: Το συνολικό κόστος μειώθηκε σημαντικά, από 836 εκατομμύρια ευρώ σε 676 εκατομμύρια ευρώ, όχι επειδή υπάρχουν λιγότεροι τραυματισμοί, αλλά επειδή είναι διαφορετικοί.
Τι γίνεται σε Γερμανία και Αγγλία
Αναλύοντας το κάθε πρωτάθλημα ξεχωριστά, γίνεται αντιληπτό πως η Premier League παραμένει το οικονομικό επίκεντρο του προβλήματος. Σε πέντε χρόνια, έχει συσσωρεύσει σχεδόν 1,4 δισεκατομμύρια ευρώ σε κόστος τραυματισμών, ξεπερνώντας κατά πολύ τα υπόλοιπα πρωταθλήματα.
Ωστόσο, το πρωτάθλημα με τους περισσότερους τραυματισμούς δεν είναι το Αγγλικό, αλλά η Bundesliga, η οποία προηγείται της κατάταξης με περισσότερους από 6.100 τραυματισμούς κατά την περίοδο που αναλύθηκε. Η Γερμανία υφίσταται περισσότερους τραυματισμούς, κάτι που ενδεχομένως να εξηγείται και από το physical παιχνίδι που βλέπει κανείς στα γήπεδά της, ωστόσο η Αγγλία πληρώνει το υψηλότερο τίμημα.
Την περασμένη σεζόν, η Βόλφσμπουργκ ήταν η ομάδα με τους περισσότερους τραυματισμούς (85), ωστόσο η Μάντσεστερ Σίτι ήταν εκείνη που πλήρωσε το υψηλότερο ποσό, με κόστος 41,22 εκατομμυρίων ευρώ. Η Μπαρτσελόνα κατέγραψε 56 τραυματισμούς με οικονομική ζημιά 31,33 εκατ. ευρώ, ενώ η Ρεάλ Μαδρίτης, με 75 προβλήματα, έχασε 25,65 εκατ. ευρώ.
Η έκθεση εισάγει επίσης μια βασική λεπτομέρεια: Η μέση σοβαρότητα των τραυματισμών δεν μειώνεται με τον ίδιο ρυθμό όπως το κόστος. Οι μακροχρόνιοι μυϊκοί τραυματισμοί και οι υποτροπές παραμένουν διαδεδομένοι, αλλά η οικονομική προσαρμογή οφείλεται στον αυξανόμενο αριθμό τραυματισμών μεταξύ των χαμηλόμισθων ή των νέων παικτών. Και αυτό είναι ένα από τα κύρια σημεία ανησυχίας της μελέτης.
Πιο «εύθραυστοι» οι νέοι
Πιο «εύθραυστοι» οι νέοιΜπαίνοντας σε πιο λεπτομερή μεγέθη της έρευνας και προσδιορίζοντας τα πέντε πιο επιρρεπή σε τραυματισμούς σενάρια (με τουλάχιστον 300 λεπτά συμμετοχής) και τα πέντε αφορούν ποδοσφαιριστές κάτω των 21 ετών.
Η πιο ακραία περίπτωση είναι αυτή των επιθετικών κάτω των 21 ετών στην Premier League, οι οποίοι τραυματίζονται κάθε 120 λεπτά! Αυτό σημαίνει πρακτικά ένας τραυματισμός κάθε ενάμιση παιχνίδι. Οι παίκτες που βρίσκονται στη φάση της προσαρμογής τους στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο τραυματίζονται πριν προλάβουν να καθιερωθούν.
Αυτό το φαινόμενο καταρρίπτει έναν από τους μεγάλους μύθους του σύγχρονου ποδοσφαίρου, αυτόν της νεανικής ανθεκτικότητας. Τα δεδομένα δείχνουν ακριβώς το αντίθετο. Σε πέντε χρόνια, οι παίκτες κάτω των 21 ετών είναι η ηλικιακή ομάδα εκείνη που έχει δει τη μεγαλύτερη αύξηση στη μέση σοβαρότητα των τραυματισμών, με κορυφώσεις έως και 49 ημέρες απουσίας στην Premier League και 47 στη Ligue 1.
Οι νεαροί ποδοσφαιριστές όχι μόνο τραυματίζονται πιο συχνά, αλλά και χειρότερα. Οι ειδικοί αναφέρουν πως αυτό συμβαίνει για τρεις λόγους που έχουν την δική τους αλληλουχία.
Πρώτον, ότι πολλοί εξ αυτών δεν διαθέτουν την κατάλληλη υποδομή και σε ένα άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον δείχνουν υπερβάλλοντα ζήλο προκειμένου να διακριθούν, με αποτέλεσμα να λυγίζουν. «Ευρισκόμενοι σε μια τέτοια κατάσταση αδυνατούν να κάνουν την σωστή διαχείριση δυνάμεων, κάτι που κάνουν πιο συχνά και καλύτερα οι μεγαλύτερες ηλικίες και οι πιο έμπειροι ποδοσφαιριστές» αναφέρει ο υπεύθυνος φυσικής κατάστασης της Ρεάλ Μαδρίτης Ισμαελ Καμενφορτέ. Η «βασίλισσα» τα τελευταία πέντε χρόνια έχει επιβαρυνθεί με συνολικό κόστος τραυματισμών 169 εκατομμυρίων ευρώ, σε σύγκριση με τα 123 εκατομμύρια ευρώ της Μπαρτσελόνα, η οποία επλήγη από μεγάλο όγκο μυϊκών τραυματισμών, ειδικά στους οπίσθιους μηριαίους και τον μηρό.
Ενας τραυματισμός κάθε επτά παιχνίδια
Το συμπέρασμα που προκύπτει από τον συνδυασμό του ημερολογίου με το ιατρικό δελτίο, είναι πως οι διοργανώσεις όπως το νέο παγκόσμιο κύπελλο Συλλόγων δεν έχουν αυξήσει τον συνολικό αριθμό τραυματισμών, αλλά έχουν συμπιεσμένες περιόδους ανάρρωσης.
Τα δεδομένα είναι αποκαλυπτικά: Ενας ποδοσφαιριστής στα μεγάλα πρωταθλήματα παίζει, κατά μέσο όρο, 1.393 λεπτά ανά σεζόν και τραυματίζεται κάθε 625 λεπτά, περίπου κάθε επτά αγώνες. Στην Bundesliga αυτό το όριο μειώνεται στα 569 λεπτά, με την φθορά να είναι συνεχής.
Εύκολα γίνεται αντιληπτό πως οι τραυματισμοί επηρεάζουν και την απόδοση. Ένα ενδεικτικό παράδειγμα είναι η Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ, που ξεπέρασε τους 100 τραυματισμούς σε δύο συνεχόμενες σεζόν (2023-2024), με μέσο όρο 2,86 τραυματισμούς ανά αγώνα, γεγονός που συμπίπτει και με την πτώση της στην 10η και 14η θέση της βαθμολογίας, αντίστοιχα. Στο αντίθετο άκρο του φάσματος, οι σύλλογοι με χαμηλότερα ποσοστά τραυματισμών διατηρούν την ανταγωνιστικότητά τους καλύτερα, ακόμη και με απαιτητικά προγράμματα. Οι τραυματισμοί δεν αποτελούν πλέον παρενέργεια αλλά εξηγούν και την πορεία των ομάδων στο πρωτάθλημα.
Οι πιο συνηθισμένοι τραυματισμοί εξακολουθούν να είναι οι τραυματισμοί στο γόνατο, στους οπίσθιους μηριαίους και στους μηρούς-ισχία, με την ηλικιακή ομάδα 26-30 ετών να ευθύνεται για το υψηλότερο συνολικό κόστος.
Η έκθεση του «Howden» δεν αποτελεί επιχείρημα, αλλά μάλλον προειδοποίηση. Το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο έχει ομαλοποιήσει την ροή του παιχνιδιού με τραυματίες, την αναγκαστική εναλλαγή προσώπων και την αποδοχή των απουσιών ως μέρος του αγωνιστικού τοπίου. Το πρόβλημα δεν είναι πλέον πόσοι τραυματισμοί υπάρχουν, αλλά ποιους επηρεάζουν και σε ποιο στάδιο της ανάπτυξης ενός παίκτη. Και εκεί, η διάγνωση είναι σαφής: το σύστημα θέτει σε κίνδυνο το ίδιο του το μέλλον.
