«Γράψε κάτι για το τι μπορούμε να περιμένουμε το 2026 ώστε ν’ αποφύγουμε τα συνηθισμένα ευχολόγια, για αθλητισμό χωρίς βία και καθαρό», με προέτρεψαν.
Εύκολο να το λες, δύσκολο να το κάνεις. Γιατί; Διότι και το 2025 δεν μας άφησαν ν’ «αγιάσουμε». Οσοι πίστεψαν ότι η δολοφονία του 19χρονου Αλκη Καμπανού το 2022 θα φρονημάτιζε τους φανατικούς οπαδούς, έχουν διαψευστεί οικτρά. Οι επιθέσεις έπειτα από ερώτηση του τύπου «τι ομάδα είσαι, ρε;» συνεχίστηκαν. Και μόλις τον Νοέμβριο είχαμε στην Εύβοια θανατηφόρο επεισόδιο, με θύμα οπαδό και θύτες, ως φαίνεται, οπαδούς άλλης ομάδας. Αλλά και στη Θεσσαλονίκη, τόπο θανάτου του Αλκη, 18χρονος δέχθηκε τον Οκτώβριο σφοδρή επίθεση από αντίπαλους οπαδούς. Ευτυχώς, η κατάληξη δεν ήταν τραγική. Και, βεβαίως, ας μη λησμονούμε ότι σ’ έρευνες της Αστυνομίας για τη βία στους αθλητικούς χώρους, βρέθηκαν στοιχεία συνδέοντα εμπλεκομένους με αυτή τη βία με διακίνηση ναρκωτικών, εκβιασμούς, εμπρησμούς κ.ά.
Αλλά το 2025 είχε και μια θλιβερή «πρωτιά»: για πρώτη φορά ελληνική ομοσπονδία (της άρσης βαρών) τιμωρήθηκε με περικοπή κατά 20% της κρατικής επιχορήγησής της λόγω πολλών κρουσμάτων ντόπινγκ. Ακόμη και ανήλικων αθλητών. Προπονητής δε, στενός συγγενής εξέχοντος διοικητικού παράγοντα και παλαιού Ολυμπιονίκη, τιμωρήθηκε με 12ετή αποκλεισμό…
Κατόπιν αυτών, το τι θα πετύχουν οι αθλητές και τα εθνικά συγκροτήματα στις μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις του έτους και οι ομάδες μας στα ευρωπαϊκά κύπελλα των ομαδικών αθλημάτων ή αν, επιτέλους, Ελληνας (ο δευτεραθλητής κόσμου το 2023 στο σλάλομ, Αλέξανδρος Γκιννής) θα κατορθώσει να διακριθεί στους επερχόμενους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, μικρή σημασία έχουν. Οι ευχές, λοιπόν, επαναλαμβάνονται. Εστω κι αν δεν ελπίζουμε ότι θα υλοποιηθούν…
