Ετος μερικών πρωτόγνωρων, ή σπανίως σημειούμενων, επιτυχιών ήταν για τον ελληνικό αθλητισμό το απερχόμενο. Για πρώτη φορά οι εθνικές ομάδες πόλο κατέκτησαν αμφότερες μετάλλιο στο ίδιο παγκόσμιο πρωτάθλημα. Χρυσό οι γυναίκες, χάλκινο οι άνδρες.
Για πρώτη φορά παλαιστής αναδείχθηκε πρωταθλητής κόσμου ανδρών, ο Γ. Κουγιουμτσίδης στην ελευθέρα. Ο Στ. Ντούσκος, θριαμβεύοντας στο πρωτάθλημα κόσμου, έγινε ο πρώτος Ελληνας κωπηλάτης με χρυσό μετάλλιο και σε αυτόν τον θεσμό και στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο Εμμ. Καραλής αναδείχθηκε 2ος στα παγκόσμια πρωταθλήματα ανοικτού και κλειστού στίβου, απόντος, δε, του Ντουπλάντις κατέστη ο πρώτος επικοντιστής μας με χρυσό ευρωπαϊκό μετάλλιο στον κλειστό στίβο. Ο γυμναστής Λ. Πετρούνιας, νικώντας στους κρίκους, σημείωσε ιστορικό ρεκόρ στα πρωταθλήματα Ευρώπης: 8 τίτλοι στο ίδιο αγώνισμα. Η εθνική ανδρών επέστρεψε στο βάθρο διεθνούς διοργάνωσης μετά 16 έτη, αναδειχθείσα 3η στο Ευρωμπάσκετ. Η Μ. Πρεβολαράκη, στα 34 της, έπειτα από 4 ασημένια και ισάριθμα χάλκινα μετάλλια, κατόρθωσε ν’ αναδειχθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης στην πάλη.
Υπήρξαν και πολλές άλλες επιτυχίες, κυρίως, όμως, σε ηλικιακές κατηγορίες. Οπότε, αυτομάτως, τίθεται το ερώτημα: τι μπορούμε να προσδοκάμε στο μέλλον από τους νεαρούς και τις νεαρές που τις σημείωσαν; Αόρατο μεν το μέλλον, αλλά, φοβούμαι, ορατή η απάντηση: λίγα. Για πολλούς και διάφορους λόγους: προέχει η επαγγελματική αποκατάστασή τους, καθόσον ο αθλητισμός σπανίως εξασφαλίζει τα προς το ζην, κάποιες από τις επιτυχίες ήταν αποτέλεσμα αποκλειστικά προσωπικών προσπαθειών και όχι οργανωμένης εργασίας και άλλες υπέρμετρης, για την ηλικία των παιδιών, πίεσης.
Αν σε αυτά βρεθούν λύσεις, το μέλλον μπορεί να είναι ευοίωνο. Αν όχι…
