Μπορεί ένας αθλητής να αγγίξει την τελειότητα; Ισως το κατάφερε ο Ντιέγκο Μαραντόνα όταν ντρίμπλαρε όλη την ενδεκάδα της Αγγλίας για να πετύχει το «γκολ του αιώνα» στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986. Ισως να ήταν το «πέταγμα» του Μάικλ Τζόρνταν προς το καλάθι, ή το «απόλυτο δεκάρι» της Νάντια Κομανέτσι στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ το 1976…
Αυτά δεκαετίες πριν, γιατί αν θέλουμε να μιλήσουμε για το 2025, ο αθλητής που μάλλον άγγιξε την τελειότητα δεν ήταν άλλος από τον Αρμάντ «Μόντο» Ντουπλάντις. Ο Σουηδός, υπερπρωταθλητής του επί κοντώ, κατέρριψε τέσσερις φορές το παγκόσμιο ρεκόρ, διατήρησε τους παγκόσμιους τίτλους του σε κλειστό και ανοιχτό στίβο, κέρδισε και τους 16 αγώνες στους οποίους συμμετείχε, αναδείχθηκε κορυφαίος αθλητής της χρονιάς από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Στίβου και, για να συμπληρωθεί το πακέτο, ανακηρύχθηκε και «Overseas Personality of the Year» από το BBC.
«Δεν υπάρχει απαραίτητα κάτι που να λέγεται τέλεια σεζόν», λέει ο ίδιος από το Μονακό όπου διαμένει μόνιμα. «Αλλά αυτό είναι όσο πιο τέλειο μπορεί να γίνει»…
Μάγος του στίβου
Η αθλητική κυριαρχία μπορεί με τον καιρό να γίνει στείρα ή βαρετή. Σκεφτείτε την Ισπανία της εποχής του tiki-taka. Η τον Λιούις Χάμιλτον στην εποχή που σάρωνε τα πάντα στην Formula 1 πίσω από το τιμόνι της Mercedes. Ο Ντουπλάντις, όμως, παραμένει το μεγαλύτερο «μαγικό κόλπο» του στίβου. Πώς, αναρωτιέται κάποιος, θα περάσει έναν πήχη που πλησιάζει το ύψος ενός μέσου σπιτιού; Κι όμως, ξεκινά την κούρσα, καρφώνει το κοντάρι, στρίβει, αναποδογυρίζει και κάνει το κοινό να κρατά την ανάσα του ξανά και ξανά. Και, σε ξεχωριστές περιστάσεις, το ένστικτο του κασκαντέρ οδηγεί τον εαυτό του στα όρια, ενώνεται με την ικανότητα ενός πρωταγωνιστή να κλέβει την παράσταση.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού πέρυσι, αφού ο Ντουπλάντις είχε σπάσει το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ, έτρεξε στον στίβο για να φιλήσει με πάθος τη μνηστή του, το μοντέλο Ντεζιρέ Ινγκλαντερ. Οι κάμερες κατέγραψαν κάθε καρέ. Το βίντεο έγινε viral και ξαφνικά ο Σουηδός αναδείχθηκε σε παγκόσμια διασημότητα, πέρα από διπλός Ολυμπιονίκης.
Πόσο άλλαξε εκείνη η στιγμή τη ζωή του; «Η μέρα με τη νύχτα», απαντά ο Ντουπλάντις. «Συμβαίνει συνέχεια. Νιώθω ότι υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που με ξέρουν χωρίς να με ξέρουν πραγματικά, κάτι που είναι πολύ περίεργο. Δεν είναι ότι το 100% των ανθρώπων με αναγνωρίζει στον δρόμο. Αλλά πολλοί γνωρίζουν το βίντεο και τη στιγμή».
Ωστόσο, ο Ντουπλάντις επιμένει ότι ο πανηγυρισμός ήταν απολύτως αυθόρμητος, τροφοδοτημένος μόνο από την αδρεναλίνη και την ανεπιτήδευτη χαρά. «Δεν ήταν προσχεδιασμένο», λέει. «Απλώς συνέβη. Γι’ αυτό μάλλον έγινε τόσο viral. Ο κόσμος ένιωσε πόσο αγνό ήταν. Ηταν μια καθαρή στιγμή πάθους, επιτυχίας, δόξας και αγάπης, όλα μαζί, ένας τρελός συνδυασμός. Είναι από εκείνα τα πράγματα που ποτέ δεν καταλαβαίνεις πλήρως. Είναι σαν παραμύθι. Δεν μοιάζει με την πραγματική ζωή. Μοιάζει φανταστικό».
Το ίδιο «κόλπο»
Στο φετινό παγκόσμιο πρωτάθλημα στο Τόκιο, ο Ντουπλάντις επανέλαβε το ίδιο «κόλπο»: κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στο τελευταίο του άλμα, περνώντας τα 6,30 μ., πριν φιλήσει ξανά την Ινγκλαντερ. Αυτή τη φορά είχε τη βοήθεια ενός εξαιρετικά γρήγορου και «κολλώδους» παπουτσιού, που αποκαλεί «το Νύχι», επειδή έχει ένα καρφί που προεξέχει στο μπροστινό μέρος, σαν μεσαιωνικό όργανο βασανιστηρίων. Μια ταχύτερη εκδοχή, λέει, είναι καθ’ οδόν και πιστεύει ότι μπορεί να τον βοηθήσει να φτάσει τελικά πάνω από τα 6,40 μ.
«Είναι απλή φυσική», εξηγεί. «Ενέργεια μέσα και ενέργεια έξω. Αν μπορείς να βάλεις περισσότερη ενέργεια και είσαι πιο γρήγορος, τότε δημιουργείς περισσότερη ενέργεια για να την αποδώσεις. Πιστεύω ότι διαφοροποιούμαι από τους υπόλοιπους σε κάθε πτυχή του άλματος, αλλά νομίζω ότι ξεχωρίζω περισσότερο στον διάδρομο, στην ταχύτητα». Εκεί ακριβώς μπαίνει στο παιχνίδι το «Claw Mark II». Οχι ότι ο ίδιος το δοκιμάζει. Αντίθετα, βασίζεται στον φίλο του, παγκόσμιο ρέκορντμαν στα 400 μ. μετ’ εμποδίων, Κάρστεν Βάρχολμ, και στον προπονητή του, Λέιφ Ολαβ Αλνες, για να κάνουν τη δουλειά. «Είναι τρελοί επιστήμονες», λέει γελώντας. «Πηγαίνουν συνέχεια στο Βιετνάμ για εξαντλητικά τεστ. Εγώ δεν είμαι καθόλου αναλυτικός, στην πραγματικότητα. Αλλά ξέρω ότι αν ένα παπούτσι είναι το πιο γρήγορο για εκείνον, θα είναι και για μένα, γιατί έχουμε παρόμοιο πάτημα».
Ο Ντουπλάντις είναι μόλις 26 ετών. Θα μπορούσε εύκολα να προσθέσει άλλα 10 παγκόσμια ρεκόρ στα 14 που έχει ήδη κατακτήσει. Πιθανότατα και μερικούς ακόμη Ολυμπιακούς τίτλους, μέχρι τα 33 του. Σε εκείνη την ηλικία, λέγεται ότι ο Μέγας Αλέξανδρος έκλαψε επειδή δεν υπήρχαν άλλοι κόσμοι να κατακτήσει. Εχει ο Ντουπλάντις παρόμοιους φόβους; «Ω, εγώ θα έχω τα πάντα να κατακτήσω», λέει. «Πρέπει να έχεις φιλοδοξίες. Και θα πιέσω τον εαυτό μου να είμαι δημιουργικός και να βρω κάποιο άλλο νόημα», απαντά.
Από άλτης… μουσικός
Ο Ντουπλάντις συχνά μιλά και για την ανερχόμενη καριέρα του ως μουσικός. Το πρώτο του τραγούδι, Bop, έχει ξεπεράσει τα δύο εκατομμύρια ακροάσεις στο Spotify. Το δεύτερο, 4L, άλλες 1,2 εκατομμύρια. Ενα τρίτο single κυκλοφορεί τον Ιανουάριο, ενώ φημολογείται ότι θα ερμηνεύσει και το επίσημο τραγούδι του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος World Athletics Ultimate Championship τον Σεπτέμβριο.
Ο Ντουπλάντις, δεν το κάνει αυτό για τα χρήματα, αλλά για να «καθαρίζει το μυαλό του». «Είναι πραγματικά μια απόδραση για μένα από τον στίβο και από τα πάντα», λέει. «Οταν παίζω γκολφ, τίποτα άλλο δεν μετρά πέρα από το επόμενο χτύπημα. Το ίδιο συμβαίνει και στο στούντιο. Προσπαθώ απλώς να ολοκληρώσω όποια «συζήτηση» έχουμε μέσα σε αυτό το τραγούδι, σε αυτό το demo. Προσπαθώ να βρω τον δρόμο. Εχω πολύ εμμονική στάση και συμπεριφορά. Ετσι, πολύ συχνά ξεχνιέμαι εντελώς και βλέπω μετά κάποια αναπάντητα μηνύματα από τη Ντεζιρέ που με ρωτάει πού βρίσκομαι, γιατί με περιμένει να γυρίσω σπίτι. Απλώς περνάω πολύ καλά με αυτό».
Και παράγοντας
Μακροπρόθεσμα, ο Ντουπλάντις σκέφτεται ακόμη και την ιδέα μιας καριέρας στην «αθλητική πολιτική». Σίγουρα διαθέτει το χάρισμα. Οσοι τον παρακολούθησαν στο Μονακό, εντυπωσιάστηκαν από το πώς μιλούσε με όλους. Από αξιωματούχους όπως ο πρίγκιπας Αλβέρτος Β’ μέχρι φιλάθλους που ήθελαν απλώς να πουν ένα «γεια». Επικοινωνούσε. Ακουγε. Και η λάμψη του θα του εξασφάλιζε αναπόφευκτα αρκετές ψήφους. «Θα είμαι ο νέος Σεμπάστιαν Κόου», λέει. «Θα το λέω μέχρι να γίνει πραγματικότητα». Χαμογελάει, αλλά δεν αστειεύεται εντελώς. «Ειλικρινά, γιατί όχι;» αναρωτιέται. «Οσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο το σκέφτομαι. Αυτή τη στιγμή, το άλμα επί κοντώ είναι η απόλυτη προτεραιότητά μου. Αλλά θέλω να αναπτύξω τον στίβο όσο μπορώ, γιατί ο στίβος είναι το Νο 1 Ολυμπιακό άθλημα. Ετσι, όταν φτάσω στα 40 μου και θα έχω περισσότερα μαθήματα ζωής, πιστεύω ότι θα βρίσκομαι σε καλή θέση για να βοηθήσω αυτό το άθλημα».
Ομως μια μελλοντική καριέρα ως πρόεδρος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Στίβου απέχει ακόμη. Ιδίως όταν έχει μπροστά του καινούργιους «κόσμους» να κατακτήσει στο αγώνισμα που έχει κυριαρχήσει απόλυτα σε όλη αυτή τη δεκαετία. «Η πείνα και το κίνητρο είναι 100% ακόμα εκεί», υπόσχεται. «Και έχω ήδη φάει το κυρίως πιάτο, οπότε τώρα είναι όλα επιδόρπιο»…
