Το αστείο με τα «παράθυρα» των εθνικών ομάδων παρατράβηξε και πρέπει το συντομότερο δυνατόν να βρεθεί μια λύση-τομή, που να μη γελοιοποιεί ακόμη περισσότερο το ευρωπαϊκό μπάσκετ – και όχι μόνο αυτό.
Η FIBA, αν και είχε ορίσει το πρόγραμμά της μήνες πριν από την Ευρωλίγκα και καμία από τις προτάσεις της δεν έγινε δεκτή, αναγκάζεται να… προσποιείται ότι διοργανώνει προκριματικούς αγώνες (του Ευρωμπάσκετ 2025 στην προκειμένη περίπτωση), οι ομάδες της Ευρωλίγκας υποκρίνονται ότι βοηθούν τις εθνικές ομάδες και, φυσικά, το ΝΒΑ δεν μπαίνει καν στη διαδικασία έστω να λοξοκοιτάξει προς… ανατολικά. Κάτι που πράττει μόνον όταν εμφανιστεί κάποιος παίκτης ή project.
Ετσι, παρακολουθούμε αγώνες μεταξύ κάποιων εθνικών οι οποίοι θα κρίνουν προκρίσεις που θα εξαρτηθούν από το ποιος πρωτοκλασάτος παίκτης θα εμφανισθεί στο παρκέ σαν «μάννα εξ… Ευρωλίγκας» και πιθανότατα θ’ αλλάξει τα δεδομένα.
Και δεν είναι μόνον η Ευρώπη. Σε όλο τον κόσμο διεξάγονται προκριματικοί αγώνες, όμως συνολικά οι εθνικές αυτές θα στερηθούν τις υπηρεσίες 300 παικτών πρώτης γραμμής. Ομάδες που δεν έχουν το επίπεδο π.χ. της Ελλάδας –η οποία αυτή τη στιγμή δεν έχει ανάγκη την παρουσία του Γιάννη στο παρκέ– και χρειάζονται ενίσχυση για να βρεθούν στο κορυφαίο ραντεβού της ηπείρου τους.
Ακόμη και η σπουδαία, κάποτε, Κροατία είναι αναγκασμένη πλέον να ρισκάρει σε δύο ματς-ζαριές απέναντι στη σκληρή Βοσνία, την ώρα που 125 μη Αμερικανοί παίκτες στο σύνολο, που θα μπορούσαν να ενισχύσουν τις εθνικές τους, βρίσκονται αλυσοδεμένοι στις ομάδες του ΝΒΑ.
Κάποιοι θα πουν ότι τα «παράθυρα» είναι η ευκαιρία να βγουν μπροστά τα ταλέντα. Αλλά ποια ταλέντα; Αυτά που παρακολουθούν από τον πάγκο σαν θεατές τους αγώνες των ομάδων τους με τις πολλές και ακριβές εισαγωγές και τους νατουραλιζέ;
