Τέσσερις βαθμούς είχε ζητήσει ο Οτο Ρεχάγκελ στα δύο παιχνίδια της Εθνικής μας, με την Τουρκία το περασμένο Σάββατο και με την Ουκρανία αύριο. Τον ένα βαθμό τον μάζεψε από το «Ισμέτ Ινονού», επομένως είναι απαραίτητη η νίκη επί της ομάδος του Ολεγκ Μπλαχίν στο γήπεδο «Γ. Καραϊσκάκης».
Η Εθνική μας θα μπορούσε αύριο να ήταν ευχαριστημένη και με την ισοπαλία, αν είχε μπορέσει να αξιοποιήσει τις δύο-τρεις καλές ευκαιρίες που δημιούργησε με την Τουρκία, με κορυφαία το δοκάρι του Γιαννακόπουλου στο 54΄. Ομως θα μπορούσε να είχε βρεθεί και στη θέση της Τουρκίας, αν οι γηπεδούχοι ήταν πιο εύστοχοι στην τελική τους προσπάθεια.
Στο ποδόσφαιρο όμως δεν υπάρχει «αν» και η λευκή ισοπαλία θα έχει την όποια αξία της μόνο με νίκη επί της Ουκρανίας. Διότι, έστω και μία ισοπαλία, θα φέρει την Εθνική μας σε μειονεκτική θέση έναντι της Τουρκίας, στο κυνήγι της δεύτερης θέσης του ομίλου μας. Για την πρώτη, που οδηγεί απ’ ευθείας στην τελική φάση των τελικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου, τον πρώτο λόγω τον έχει η αυριανή μας αντίπαλος.
Απέναντι σ’ αυτήν την αντίπαλο θα πρέπει η Εθνική μας να μπορέσει να κάνει το δικό της παιχνίδι, να επιβάλει τον ρυθμό της και να πάρει τους τρεις βαθμούς. Γεγονός πολύ δύσκολο, διότι, για άλλη μία φορά αποδείχθηκε πως όσο δύσκολα μπορεί να ηττηθεί η ομάδα του Οτο Ρεχάγκελ, άλλο τόσο δύσκολα μπορεί να νικήσει. Διότι αν μπορούσε, δεν θα της ξέφευγαν οι τρεις βαθμοί στην Πόλη, με αντίπαλο μία Τουρκία που δεν έχει τίποτε απολύτως από την ομάδα που όλοι θαυμάσαμε στα γήπεδα της Κορέας και της Ιαπωνίας.
Το έχουμε επισημάνει, ακόμα και σε αγώνες που αυτή η ομάδα μάς έχει χαρίσει μεγάλες νίκες. Της λείπει αυτό που θα σου δώσει την αίσθηση ότι όταν είναι απαραίτητοι οι τρεις βαθμοί δεν πρόκειται να μην τους πάρει. Και δεν μιλάμε για αγώνες στους οποίους οι αντίπαλοι ήταν… σάκοι του μποξ, αλλά για ομάδες όπως η Τουρκία, η Δανία και η Ουκρανία.
Σύμφωνοι, ο Οτο Ρεχάγκελ, γνωρίζοντας τις δυνατότητες των Ελλήνων ποδοσφαιριστών, έκανε τις επιλογές του, για να δημιουργήσει μία ομάδα που θα διακρίνεται για την πειθαρχία της, τη σωστή της αμυντική λειτουργία, θα σπάει τα… νεύρα του αντιπάλου και θα περιμένει τη «νεκρή» του στιγμή για να τον χτυπήσει. M’ αυτόν τον τρόπο πήρε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και με τον ίδιο τρόπο προσπαθεί να βρεθεί το καλοκαίρι του 2006 στη Γερμανία.
Σ’ ένα παιχνίδι βρέθηκε λίγο… λάσκα και το πλήρωσε ακριβά. Σ’ αυτό με την Αλβανία στην πρεμιέρα της διοργάνωσης. Ηταν λοιπόν μία πρώτη ευκαιρία στον αγώνα του Σαββάτου, ο Ρεχάγκελ να ρισκάρει επιτέλους και λίγο. Ειδικά έπειτα από το δοκάρι του Γιαννακόπουλου και την ευκαιρία του Φατίχ, βλέποντας την Τουρκία να έχει χάσει τα νερά της, να προσπαθήσει να την χτυπήσει κατά μέτωπο και όχι να εξακολουθήσει στον ίδιο ρυθμό.
Γεγονός που εκμεταλλεύθηκαν οι οικοδεσπότες, που και με τη βοήθεια του φανατικού τους κοινού πολιόρκησαν την εστία του Νικοπολίδη, οποίος ήταν μεν από τους καλύτερους της Εθνικής -κορυφαίος ο Κώστας Κατσουράνης- όμως στάθηκε τυχερός και σε δύο φάσεις, όταν η κεφαλιά του Φατίχ, εξ επαφής ήρθε επάνω του και το σουτ του Τουρτζάν πέρασε ελάχιστα άουτ δίπλα από το αριστερό του δοκάρι. Αυτές ήταν και οι στιγμές που… κλείσαμε τα μάτια για να μη δούμε το… μοιραίο. Γι’ αυτό και επαναλαμβάνουμε πως το Σάββατο το βράδυ η Εθνική μας έχασε τη μεγάλη ευκαιρία να «καπαρώσει» τη δεύτερη θέση και να έχει πολλές πιθανότητες για την πρώτη. Τώρα όμως η πρόκριση από τον αποκλεισμό απέχει ελάχιστα…
