Τα κρούσματα αντισημιτισμού κυρίως στη Γαλλία και στην Ισπανία έχουν αυξηθεί δραματικά μετά την 7η Οκτωβρίου 2023. Μόλις προχθές εκδιώχθηκαν από ισπανικό μουσείο τρεις ηλικιωμένες Εβραίες διότι φορούσαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας το κίτρινο αστέρι, ενώ είναι γνωστό τι υφίστανται οι Ισραηλινοί αθλητές και καλλιτέχνες σε διεθνείς οργανώσεις όπου μετέχουν. Ενας εσμός ισλαμοαριστερών και νεοναζί επιχειρούν να επαναφέρουν την Ευρώπη σε τροχιά της δεκαετίας του 1930.
Είναι αλήθεια ότι ο ύστερος αντισημιτισμός, αυτός που εμφανίστηκε στον ευρωπαϊκό χώρο προς τα τέλη του 19ου αιώνα, είχε γαλλική σφραγίδα. Αποκορύφωμά του η υπόθεση Ντρέιφους και η εμφάνιση διανοουμένων (Εντουάρ Ντριμόν, Μπερνάρ Λαζάρ) οι οποίοι θεωρητικοποίησαν την πάλη των φυλών, με τα άνισα χαρακτηριστικά τους, όπως υποστήριζαν. Ο Ντριμόν εκλαΐκευσε τον αντισημιτισμό, τον απέσπασε από τη θρησκευτική προπαγάνδα με τις αρχέγονες δοξασίες της και του προσέδωσε μια σαφή πολιτική-πολιτισμική διάσταση. Γράφει: «Αντίθετα με τη διαδεδομένη άποψη, δεν προκαλεί ο εβραϊκός χαρακτήρας τον αντισημιτισμό, αλλά ο αντισημιτισμός δημιουργεί τον Εβραίο». Κατασκευάζει ο Ντριμόν έναν ανθρωπότυπο, βεβαρημένο εκ γενετής με πληθώρα αρνητικών χαρακτηριστικών, ο οποίος στη συνέχεια θα αποτελέσει τον αποδιοπομπαίο τράγο της Ιστορίας. Τις θέσεις του Λαζάρ και του Ντριμόν τις χωρίζουν ελάχιστα βήματα από αυτό που δήλωσε αργότερα ο Αλφρεντ Ρόζενμπεργκ: «Ο αντισημιτισμός δεν πρόκειται να εξαφανιστεί παρά μόνον αν εξαφανιστούν οι Εβραίοι».
«Τρεις διαδοχικές πολιτικές εφαρμόστηκαν κατά των Εβραίων στη Δύση: προσηλυτισμός, διωγμός, εξόντωση».
Και όπως σημειώνει ο Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ, «τρεις διαδοχικές πολιτικές εφαρμόστηκαν κατά των Εβραίων στη Δύση: προσηλυτισμός, διωγμός, εξόντωση» («Ο αντισημιτισμός», εκδ. Αγρα, σελ. 55). Ηταν εμφανές ότι η επόμενη φάση ήταν πιο επιθετική και ριζοσπαστική από την προηγούμενη. Αλλά και η πρώτη φάση, η ήπια, έκρυβε παγίδες οι οποίες μοιραία οδήγησαν στη δεύτερη φάση. Ο προσηλυτισμός και η αφομοίωση, δηλαδή η απώλεια της εβραϊκής ταυτότητας ως το τίμημα μιας κοινωνικής αποδοχής κατά παραχώρηση, εκλήφθηκαν από τους αντισημίτες ως απόπειρα μιας μυστικής μηχανορραφίας, ώστε οι Εβραίοι να περνούν απαρατήρητοι. «Μπροστά σε έναν αφομοιωμένο Εβραίο δεν γνωρίζουμε ποτέ πού αρχίζει και πού τελειώνει ο Εβραίος». (σελ. 93). Συνεπώς, ο διωγμός και εν συνεχεία η εξόντωση, με μια αναδρομική ματιά, ήταν τα αναγκαία βήματα για να ολοκληρωθεί μια ιστορική διαδρομή πολλών δεκαετιών. Ο Τζορτζ Στάινερ καταθέτει την έκπληξή του διότι ο αντισημιτισμός έλαβε την ολοκληρωμένη μορφή του στη Γερμανία. Η Γαλλία ήταν αυτή που διέθετε όλα τα ιδεολογικά, πολιτικά και κοινωνικά προαπαιτούμενα για τον αφανισμό των Εβραίων.
Για να επανέλθω στο σήμερα. Κλασική εκπρόσωπος του σύγχρονου αντισημιτισμού είναι η γνωστή πλέον Φραντσέσκα Αλμπανέζε. Υποστηρίκτρια της Χαμάς, urbi et orbi, έχει αρνηθεί ότι διαπράχθηκαν σεξουαλικά εγκλήματα από τους τρομοκράτες της, αλλά κάποιο αόρατο χέρι τη διατηρεί στη θέση της ειδικής εισηγήτριας του ΟΗΕ για τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Κάπως έτσι εκκολάπτεται το αυγό του φιδιού.
