Είναι γνωστό ότι στον απόηχο της ενεργειακής κρίσης η γερμανική κυβέρνηση πρόσφερε στους πολίτες της για το καλοκαίρι μια κοινή κάρτα αστικών διαδρομών στη συμβολική τιμή των 9, μόλις, ευρώ. Κι αν στην Αθήνα η αντίστοιχη κάρτα κοστίζει 27 ευρώ, στις μεγάλες γερμανικές πόλεις το κόστος για την απόκτησή της κυμαίνεται από τα 70 έως τα 90 ευρώ· μιλάμε δηλαδή για μια σαρωτική έκπτωση προκειμένου να πειστεί ο κόσμος να περιορίσει τη χρήση των αυτοκινήτων του.
Σενάρια για μειώσεις στις τιμές των εισιτηρίων στα καθ’ ημάς μέσα μαζικής μεταφοράς αλλά και για καθολική απαλλαγή καταβολής κομίστρου για τους νέους έως 25 ετών ακούγονται έντονα τις τελευταίες ημέρες και στο Μέγαρο Μαξίμου με αφορμή τις πρωθυπουργικές ανακοινώσεις στη Θεσσαλονίκη. Το πρώτο (η μείωση της τιμής) φαίνεται να μην προκρίνεται γιατί, όπως διαβάζουμε, δεν φαίνεται να υπάρχει ο ανάλογος «δημοσιονομικός χώρος». Αν ισχύει αυτό, είναι σαφές ότι κανείς στο υπουργείο Οικονομικών δεν χρησιμοποιεί λεωφορεία, τρόλεϊ ή τραμ. Είναι τα μέσα όπου κατεξοχήν δεν υπάρχει κανένας απολύτως έλεγχος για το αν έχεις ακυρώσει εισιτήριο ή όχι. Εμπειρικά θα πω ότι τουλάχιστον οι μισοί επιβάτες μετακινούνται δωρεάν. Κι επειδή αυτή η ιστορία έχει ξεκινήσει από την εποχή των lockdowns ουδείς μοιάζει ιδιαίτερα αγχωμένος για την πιθανή είσοδο ελεγκτών. Προσωπικά δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που μου ζήτησαν να επιδείξω το εισιτήριό μου. Μάλλον κάποια στιγμή στα βάθη του 2019…
Προφανώς στα αρμόδια υπουργεία γνωρίζουν την κατάσταση στις δημόσιες συγκοινωνίες και μου κάνει εντύπωση ότι η κυβέρνηση δεν έχει σπεύσει τόσους μήνες να κεφαλαιοποιήσει τη γενναιοδωρία της με σειρά φιλολαϊκών μέτρων που θα είχαν και επικοινωνιακό όφελος. Κι αυτό γιατί τέτοια κραυγαλέα απουσία ελεγκτικών μηχανισμών στα μέσα μαζικής μεταφοράς δείχνει να είναι στρατηγική επιλογή. Εχει κανείς αμφιβολία ότι μια κυβέρνηση «με αριστερό πρόσημο» δεν θα είχε προβεί στην ανακοίνωση αντίστοιχων μέτρων «α λα γερμανικά»;
Ομως ας περιμένουμε να δούμε τι θα πει ο Κυριάκος Μητσοτάκης από το βήμα της Διεθνούς Εκθεσης Θεσσαλονίκης. Και στο τέλος του χρόνου να θυμηθούμε να ρίξουμε μια ματιά στους ισολογισμούς του Οργανισμού Αστικών Συγκοινωνιών Αθηνών. Ισως εκεί να κρύβεται το μυστήριο μιας τόσο μυστικοπαθούς γενναιοδωρίας.
