Δεν ξέρω πώς θα καταλήξει το θέμα των παρακολουθήσεων και τι θα μάθουμε στο τέλος. Ενα δυσμενές σενάριο, όπως έχει δείξει και η Ιστορία, είναι πως σε τέτοιες υποθέσεις η μία πλευρά που θεωρεί πως έχει να κερδίσει τις ξεχειλώνει επικοινωνιακά μέχρι να ξεζουμίσει και το τελευταίο επικοινωνιακό –βλ. ψήφους– όφελος, ενώ η άλλη πλευρά που είναι απολογούμενη επιδιώκει τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Λογικά αμφότερα. Οι δύο πλευρές πάντα σε τέτοιους πολέμους ρίχνουν όλα τα όπλα στη μάχη, καθώς το πολιτικό παραγόμενο είναι πάντα πιο σημαντικό από την ουσία και η πιθανότητα να καταλήξουμε σε μία άτυπη αλληλοεξουδετέρωση που αχρηστεύει την προσπάθεια να πέσει φως σε μία υπόθεση είναι πάντα υπαρκτή. Το σημαντικότερο δε, είναι πως στην επόμενη φάση μετά την πιθανή αλληλοεξουδετέρωση, το ευρύ κοινό «κουρασμένο» από τις αψιμαχίες, αδιαφορεί εντελώς καθώς βλέπει πως απλά οι αντιμαχόμενες πλευρές «σκοτώνονται» και πολώνουν την αντιπαράθεση, ενώ στην τελευταία φάση και τα ίδια τα κόμματα όταν βλέπουν πως η υπόθεση δεν έχει να δώσει κάτι άλλο στις μπάρες των δημοσκοπήσεων σιγά σιγά εγκαταλείπουν το θέμα και πάνε παρακάτω. Ελπίζω πως όσα περιγράφω παραπάνω δεν θα ισχύσουν και αυτή τη φορά θα μάθουμε πραγματικά τι πήγε λάθος και θα χυθεί άπλετο φως όπως ζητάει το Μαξίμου και θέλει σύσσωμη και η αντιπολίτευση.
Σε διαφορετική περίπτωση η υπόθεση των παρακολουθήσεων, η οποία μετά την ολοκλήρωση της Εξεταστικής αναπόφευκτα θα περάσει σε δεύτερη ή και τρίτη μοίρα, μπορεί να μην έχει καμία δυναμική να είναι καταλύτης εξελίξεων, αλλά θα έχει «πετύχει» κάτι πολύ χειρότερο: θα έχει αφήσει σκιές και θα μπορεί να λειτουργήσει ως η βενζίνη που έχει χυθεί και μπορεί να μπει πιο εύκολα φωτιά. Γιατί ας μη γελιόμαστε: χωρίς να υποτιμώ καθόλου το ίδιο το θέμα των παρακολουθήσεων, το ευρύ κοινό αναπόφευκτα έχει ως προτεραιότητα την καθημερινότητά του, τις οικονομικές δυσκολίες του χειμώνα, την Παιδεία, την ασφάλεια, τα εθνικά θέματα.
Οι παρακολουθήσεις μπορούν να λειτουργήσουν μόνο ως υπόστρωμα στα παραπάνω θέματα. Και αν δεν χυθεί άπλετο φως και δεν κλείσει η υπόθεση με καθαρές απαντήσεις στο τι πήγε λάθος, τότε το υπόστρωμα θα έχει γεμίσει από εύφλεκτο υλικό. «Η Ελλάδα κάθε δέκα χρόνια κλωτσάει την τύχη της», έλεγε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Δέκα χρόνια μετά την οικονομική κρίση και έχοντας ξανασταθεί στα πόδια μας, μέσα από μνημόνια, πανδημίες, τουρκικές απειλές και φυσικές καταστροφές, αξίζει να γίνει μία σοβαρή προσπάθεια από όλους, ώστε η τοξικότητα και το βαρύ πολιτικό κλίμα να μην επιστρέψουν.
