Μια ματιά στις ξένες τηλεοπτικές σειρές, που ήδη προβάλλονται ή θα προβληθούν στις πλατφόρμες, αρκεί: πολλές εξακολουθούν να βασίζονται σε βιβλία. Τα οποία είτε αντιμετωπίζουν τη σχετική λειψυδρία ιδεών, είτε καταπιάνονται με ένα θέμα που απλώς γοητεύει το κοινό.
Ειδικά το «Game of Thrones», που στηρίχθηκε στην ομώνυμη σειρά μυθιστορημάτων του Τζ. Ρ. Ρ. Μάρτιν, διαθέτει πλέον και prequel, το «House of the Dragon». Και εκείνος ο «Αρχοντας των Δαχτυλιδιών», ξεκίνησε ως βιβλίο του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, έγινε τρεις ταινίες από τον Πίτερ Τζάκσον, ενώ από μεθαύριο θα προβάλλεται ως σειρά στο κανάλι της Amazon.
Βιβλίο, που πρώτα έγινε ταινία και έπειτα συνέχισε ως σειρά, είπατε; Συγγνώμη για την αδόκιμη σύγκριση, αλλά κάτι παρόμοιο φαίνεται πως θα συμβεί και στην επικείμενη εγχώρια τηλεοπτική σεζόν: το βιβλίο του Θάνου Αλεξανδρή, «Αυτή η νύχτα μένει» (εκδ. Κάκτος), που το 2000 είχε εμπνεύσει την ομώνυμη ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου (1941-2016), θα γίνει, στην ιδιωτική τηλεόραση, τηλεοπτική σειρά.
Οι γνώστες θα θυμούνται ότι η σαγηνευτική ταινία του Παναγιωτόπουλου παρακολουθούσε τον θυελλώδη έρωτα του Ανδρέα και της Στέλλας, με φόντο τα επαρχιακά νυχτερινά κέντρα της Ελλάδας, τα οποία είχε καταγράψει στο οδοιπορικό του ο Θάνος Αλεξανδρής. Οι υπόλοιποι παρακαλούνται να μη δυσαρεστηθούν που ενώ στο εξωτερικό οι πολλαπλές διασκευές βιβλίων αφορούν εσχάτως τον «Αρχοντα των Δαχτυλιδιών», στην Ελλάδα το κοινό γοητεύεται από τους «Αρχοντες της Νύχτας».
Τα νυχτερινά κέντρα, τα μπουζούκια, τα σκυλάδικα, με τα τελετουργικά και τους κινδύνους τους, με αυτή την ανορθολογική σπατάλη πλούτου και συναισθημάτων που τα χαρακτήριζε και που εξόργιζε τους οικονομολόγους, είναι σοβαρή υπόθεση: έχουν αποτυπωθεί και σε άλλες ταινίες (με πιο πρόσφατες το «Ολα είναι δρόμος» του Παντελή Βούλγαρη και τη «Φαντασία» του Αλέξη Καρδαρά), ενώ έχουν γοητεύσει και ανθρώπους όπως ο Γιάννης Βαρβέρης, ο Κωστής Παπαγιώργης κ.ά.
Ο ίδιος ο Αλεξανδρής είχε εκτιμήσει παλιότερα ότι στο μέλλον, τα σκυλάδικα μπορεί να μελετώνται όπως το επίσης άλλοτε υποτιμημένο ρεμπέτικο. Και σήμερα, που Ευρωπαίοι ηγέτες διακηρύττουν ξανά το «τέλος της αφθονίας», ένα τέτοιο ενδεχόμενο μοιάζει να αποκτά μια απόμακρη, νοσταλγική γοητεία.
