Ο Ρόμπερτ Ουίλιαμς έφυγε από αυτόν τον κόσμο με ένα παράπονο, αλλά υπερήφανος γιατί δεν λύγισε. Οπως δήλωσε ο ίδιος, «ουσιαστικά η καλλιτεχνική μου καριέρα από το 1983 και μετά τελείωσε διότι δεν είχα βήμα επειδή με θεωρούσαν δεξιό». Το λάθος του ήταν πως έγραψε τον ύμνο της Νέας Δημοκρατίας όταν επέλαυνε το ΠΑΣΟΚ. Και στο σύνθημα «απόψε πεθαίνει η Δεξιά» χώρεσε και η επαγγελματική πορεία του Ρόμπερτ Ουίλιαμς. Γνώρισε τον αποκλεισμό. Και αυτό έγινε σε μια εποχή –στη δεκαετία του 1980– που αναδείχθηκαν και προωθήθηκαν δεκάδες μετριότητες, για να μην πω μηδενικά, μόνον και μόνον γιατί δήλωναν «προοδευτικοί». Είχε εγκαθιδρυθεί ένα σύστημα στο οποίο αν ο καλλιτέχνης δεν υπέβαλλε πιστοποιητικό αριστερών φρονημάτων, ελάχιστη τύχη είχε. Από αυτό το φιλτράρισμα ξέφυγαν οι «μεγάλοι» της δεκαετίας του ’50 και του ’60, αλλά το έργο των περισσοτέρων θεωρήθηκε «εμπορικό», ένας χαρακτηρισμός υποτιμητικός στην εποχή της Αλλαγής. Τότε καθιερώθηκε ο όρος «έντεχνο» για να ξεχωρίζει η ήρα από το στάρι. Με απλά λόγια, διάφορες «προοδευτικές» παρέες προσπαθούσαν να διαμορφώσουν τα γούστα των πολιτών σύμφωνα με την αισθητική τους και τις ιδεολογικές και πολιτικές τους πεποιθήσεις.
Σε αυτό το περιβάλλον δεν χωρούσε ένας καλλιτέχνης που ήταν Δεξιός και συνέθεσε κιόλας τον ύμνο της Νέας Δημοκρατίας. Τότε, στην εποχή της αποκλειστικότητας της Δημόσιας Τηλεόρασης και του ραδιοφώνου, αυτό ήταν μια πολύ εύκολη δουλειά. Οταν δεν ακούγονται τα τραγούδια σου, με διοικητική απαγόρευση, τότε χάνεις το ακροατήριό σου και συγχρόνως δεν βρίσκεις και πίστα για να τραγουδήσεις. Ούτε σε καλούν οι δήμοι που ελέγχονται από τις «προοδευτικές» δυνάμεις στις καλοκαιρινές συναυλίες τους. Περιπίπτεις στην αφάνεια. Και στον καλλιτεχνικό χώρο από το καθεστώς της πολυετούς αφάνειας δύσκολα επανέρχεσαι. Σε έχουν ξεχάσει.
Η περίπτωση του Ρόμπερτ Ουίλιαμς είναι χαρακτηριστική, αλλά όχι η μοναδική. Και άλλοι καλλιτέχνες εξαφανίστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες, γιατί δεν έδωσαν γη και ύδωρ στο αριστερό ιερατείο. Σχεδόν όλοι αποδέχθηκαν τη μοίρα τους αδιαμαρτύρητα. Πού να τα βάλεις με πανίσχυρους μηχανισμούς! Χρειάστηκε ο θάνατος ενός καλλιτέχνη για να θυμηθούμε τα έργα και τις ημέρες των σφραγιδοφυλάκων της «προόδου».
