Μια παρέα έξι ατόμων κοιμηθήκαμε με σλίπινγκ μπαγκ για μια νύχτα στην παραλία της Παροικιάς, στην Πάρο. Με την ανατολή του ηλίου ανακάλυψα ότι μου είχαν κλέψει την τσάντα… Την επόμενη χρονιά σε μια προσπάθεια να παρατείνουμε τις διακοπές μας, αποφασίσαμε να περάσουμε ακόμα λίγες ώρες στη Σίφνο και να επιβιβαστούμε στο βραδινό πλοίο. Τα χρήματα μας έφταναν για μια τυρόπιτα και ένα ποτό. Ε, την άλλη μέρα θα τρώγαμε σπίτι μας. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 με αρχές ’90 δεν χρειαζόταν να «κλείσεις» πού θα μείνεις. Στην αποβάθρα περίμεναν οι ιδιοκτήτες με τις ταμπέλες «rooms to let» και εμείς προσπαθούσαμε να μαντέψουμε από το ύφος ποιος είναι πιο αξιόπιστος. Συνήθως αποτυγχάναμε. Κοιμηθήκαμε σε ταράτσες, πέντε άτομα σε δωμάτια που μετά βίας χωρούσαν δύο, φύγαμε τρέχοντας από τις κατσαρίδες και καταλήξαμε σε μια γωνία σε ένα κάμπινγκ να στήνουμε μια δανεική σκηνή που κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα να πάρει μαζί του.
Κάθε καλοκαίρι βάζαμε κάτω τον χάρτη, τσεκάραμε δρομολόγια και καταστρώναμε πλάνο. Γιατί ένα νησί το καλοκαίρι δεν είναι ποτέ αρκετό, όταν στο Αιγαίο σε περιμένουν εκατοντάδες. Δεν είχαμε καμία αίσθηση ότι απολαμβάναμε ένα μοναδικό προνόμιο που έτυχε να μας δοθεί. Ηταν η καλοκαιρινή μας ρουτίνα, πώς αλλιώς;
Ολα αυτά δεν τα γράφω ως νοσταλγική ωδή στα καλοκαίρια των προηγούμενων δεκαετιών. Κάθε γενιά έχει τα δικά της καλοκαίρια.
Εκείνη η καλοκαιρινή Ελλάδα δεν υπάρχει πια και αυτό ήταν αναμενόμενο, σχεδόν νομοτελειακό και ως ένα βαθμό επιθυμητό αλλά και αναγκαίο. Πώς θέλουμε και –χρειάζεται– να είναι το «ελληνικό καλοκαίρι» πάνω στο οποίο έχει στηριχθεί η τουριστική βιομηχανία; Hρθε η ώρα να σχεδιάσουμε τα καλοκαίρια του μέλλοντος, για εμάς και για τους επισκέπτες μας.
Δεν είναι σώφρoν να αφήνεις δυνητικές ευκαιρίες κλειδωμένες στο ντουλάπι, αλλά από την άλλη το ντουλάπι δεν είναι μαγικό, τα αποθέματά του έχουν όρια.
Oταν το καφενείο στην Τήνο, «που σερβίρει τρομερές λιχουδιές με προϊόντα από το δικό του περιβόλι», φτάνει να έχει ουρά πελατών οι οποίοι περιμένουν μία ώρα για να βρουν τραπέζι, δεν είναι πια αυτό που ήταν. Το Ελαφονήσι, όταν εκατοντάδες άνθρωποι καθημερινά διαγκωνίζονται για μια θέση στις ξαπλώστρες, δεν είναι πλέον «η παραδεισένια παραλία της Κρήτης».
Κάθε επιτυχημένη συνταγή βασίζεται στα καλά υλικά. Αν χαθούν τα «δομικά υλικά» του ελληνικού καλοκαιριού, τι θα απομείνει; Και τι θα απογίνει;
