Οπως οι περισσότεροι δημοσιογράφοι που έχουν ασχοληθεί με το πολιτικό ρεπορτάζ, έχω γνωστούς, ακόμη και φίλους, στα περισσότερα κόμματα. Κάποιοι είναι ήδη βουλευτές, άλλοι θα δοκιμάσουν για πρώτη φορά.
Οι παλιοί έχουν την αγωνία αν θα πρέπει να ανταγωνιστούν στην εκλογική τους περιφέρεια κάποιον/α celebrity, δηλαδή ένα πρόσωπο με μεγάλη αναγνωρισιμότητα που θα «ντεμπουτάρει» στην πολιτική από θέση τηλεοπτικής ισχύος.
Η προεκλογική τους συνταγή είναι ίδια πάντα: συγκεντρώσεις σε σπίτια, παρουσία σε εκδηλώσεις, προσέλκυση παραγόντων με επιρροή στην περιοχή (τοπική αυτοδιοίκηση, Εκκλησία, επιχειρηματίες), διείσδυση στον κομματικό μηχανισμό, ηλεκτρονικά και γραπτά μηνύματα σε δυνητικούς ψηφοφόρους, ρουσφέτια – όσο είναι εφικτό ανάλογα με τις υποκειμενικές δυνατότητες.
Οι νέοι, εφόσον δεν έχουν περάσει από τον κομματικό σωλήνα (γιατί τότε ξέρουν και απλώς περιμένουν τη σειρά τους), με έκπληξη μαθαίνουν στην πράξη ότι το «σπορ» είναι δαπανηρό, ότι η «ευλογία» του αρχηγού δεν αρκεί για να αποφύγουν τα εσωκομματικά μαχαιρώματα, ότι η πρόσβαση στα ΜΜΕ είναι δύσκολη αν δεν σε «σπρώξουν», ότι το γερό βιογραφικό δεν έχει απαραίτητα ψηφοθηρικό αντίκρυσμα, ότι σε μια εποχή με τόσα νέα πρόσωπα είναι δύσκολο να καταγραφείς, ότι οι πιο σκληρές αντιπαραθέσεις δεν είναι με τους πολιτικούς αντιπάλους αλλά με τους συνυποψηφίους.
Οι «άριστοι» που θα δοκιμαστούν για πρώτη φορά μπορεί να μοιάσουν με τους παλιούς ή να τους ξεπεράσουν σε πολιτικαντισμό για να τα καταφέρουν.
Ενδιαφέρον είναι ότι οι παλιοί, κατά κανόνα, δεν φεύγουν, εκτός αν θέλουν να κληροδοτήσουν την έδρα, ακόμη και αν μετρούν δεκαετίες στη δημόσια ζωή. Εχουν πάντα διάθεση για μία ακόμη φορά, με τη βεβαιότητα ότι πρόκειται για συμβολή στο κοινό καλό, το παραταξιακό και το εθνικό.
Από την άλλη, οι νέοι, συνήθως, όταν καταλάβουν πώς παίζεται το παιχνίδι και μετά από ένα πρώτο στάδιο πένθους για τις προσδοκίες που ενταφιάστηκαν, είτε εγκαταλείπουν την προσπάθεια είτε παλεύουν να μάθουν την τεχνογνωσία και να συνεργαστούν με κάποιον ισχυρό από τους παλιούς που θα τους πάρει στην πλάτη (γιατί για κάποιο λόγο επενδύει στο συγκεκριμένο «δίδυμο»).
Και στις δύο περιπτώσεις, ο αρχηγός του κόμματος που τους προσκάλεσε να μπουν στη μάχη υπόσχεται στήριξη αλλά δεν δεσμεύεται για το αποτέλεσμα. Αν υπάρξει αίσια έκβαση, ο «πρωτάρης» θα του χρωστάει, αν όχι, δεν θα μπορεί να του καταλογίσει την ευθύνη.
Και ο ψηφοφόρος; Θα έχει να διαλέξει ανάμεσα στους παλιούς και δοκιμασμένους, σε celebrities που έχουν την ορμή των influencers και στους «άριστους» που θα δοκιμαστούν για πρώτη φορά και μπορεί να μοιάσουν με τους παλιούς ή να τους ξεπεράσουν σε πολιτικαντισμό για να τα καταφέρουν. Οι άλλοι, που δεν θα προσαρμοστούν στους κανόνες του παιχνιδιού, ίσως να έχουν σταματήσει κάπου στη μέση του δρόμου.
Μακάρι να κάνω λάθος.
