Με την εσωτερική σιωπή που αρμόζει στον βαθύ πόνο, την περισυλλογή και τον αναστοχασμό που ταιριάζει σε περιβάλλον θρήνου, και με επίγνωση ότι «το σκοτάδι δεν μπορεί να διώξει το σκοτάδι, μόνο το φως μπορεί να το κάνει αυτό», θαρρώ πως οφείλουμε να σταθούμε τώρα –δίχως άλλη καθυστέρηση!– όλοι εμείς που δεν βιώνουμε στο περιβάλλον μας περιστατικά βασανισμού, βιασμού σώματος και ψυχής, ή και απώλεια γυναικείας ζωής από αντρικό χέρι.
Ολοι εμείς πρέπει να σταθούμε ασπίδα, ανάχωμα για τον τερματισμό αυτού του αιματηρού φαινομένου που έχει σαν φρικτός σεισμός σαρώσει την ανθρωπότητα. Να συμβάλουμε ώστε να δημιουργηθούν –επιτέλους!– σοβαροί, συνεπείς και αποτελεσματικοί μηχανισμοί προστασίας εκείνων των γυναικείων υπάρξεων που συνθλίβονται κάτω από αιματοβαμμένες αντιλήψεις και συμπεριφορές.
Να σταθούμε εμπόδιο στο τσουνάμι μίσους που τείνει να διαμορφωθεί, ως απάντηση στην έμφυλη βία. Να θυμηθούμε ότι «το μίσος δεν μπορεί να διώξει το μίσος, μόνο η αγάπη μπορεί να το κάνει αυτό». Υπό αυτήν την έννοια, ναι, θα μπορούσε να υιοθετηθεί και νομικά ο όρος «γυναικοκτονία». Φοβάμαι, ωστόσο, ότι για πολλούς/ές η χρήση αυτού του όρου έχει ήδη προσλάβει χαρακτήρα επιθετικού διαχωρισμού. Και κάθε άλλο παρά έχουμε ανάγκη κάτι τέτοιο. Ο θυμός σε καταστάσεις όπως αυτές που βιώνουμε, σβήνει τη μνήμη, θολώνει την κρίση, βαθαίνει τα σκοτεινά ρήγματα, κρατά τις πληγές ανοιχτές.
Χρειάζεται να δούμε την πραγματική ρίζα του προβλήματος. Χρειάζεται κατανόηση και συμπόνια, για να προσφέρουμε αρχικά ανακούφιση στον πόνο, ελπίδα και όνειρα στις υπάρξεις που βυθίστηκαν σε εφιάλτες, να ακυρώσουμε στη γέννησή τους συμπεριφορές και δράσεις που διαμορφώνουν το προφίλ του δράστη, σπάζοντας τα στερεότυπα που τις αναπαράγουν. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα συνήθη ή και τα προφανή. Αλλά και σε όλα που ξεκινούν από το «οι άντρες δεν κλαίνε» που λέμε στα αγόρια μας, έως και σε μία από τις πλέον γνωστές αφοριστικές ύβρεις που αναπαράγουμε σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου – εκείνη που εμπεριέχει τη σεξουαλική πράξη ως απειλή ή και επιβολή τιμωρίας.
Φως και αγάπη, είναι η απάντηση. Εμείς οι ίδιοι εσωτερικά, η οικογένεια, το σχολείο, οι φορείς αλληλεγγύης και προστασίας που υφίστανται ή πρέπει να δημιουργηθούν, αποτελούν τα πρώτα βήματα εξόδου από τον εφιάλτη.
