Περισσότερο από δύο χρόνια μετά την εφαρμογή των πρώτων περιοριστικών μέτρων για τον κορωνοϊό, χθες ανακοινώθηκε ότι εισερχόμαστε σε μια νέα φάση σε σχέση με την πανδημία. Σε φάση συνύπαρξης. Στην πράξη αυτό σημαίνει και επίσημη υιοθέτηση αυτού που εδώ και πολύ καιρό λένε οι ειδικοί επιδημιολόγοι: ότι ο κορωνοϊός ήρθε για να μείνει και ότι θα πρέπει να μάθουμε να συμβιώνουμε με αυτόν.
Δύο χρόνια μετά το πρώτο αυστηρό lockdown και το πρωτόγνωρο Πάσχα του 2020, το Πάσχα της σκληρής καραντίνας, και ένα χρόνο μετά το «υβριδικό» Πάσχα του 2021 με την Ανάσταση νωρίς, ετοιμαζόμαστε για ένα κανονικό Πάσχα. Χωρίς ιδιαίτερους περιορισμούς, με συστάσεις για προσοχή και αποφυγή συνωστισμών, με παραινέσεις για χρήση μάσκας όταν βρισκόμαστε ανάμεσα σε πολύ κόσμο.
Είναι περισσότερο ένα Πάσχα ατομικής ευθύνης: καθένας από εμάς, χωρίς να υπάρχει αυστηρό πλαίσιο απαγορεύσεων, καλείται να υιοθετήσει τη συμπεριφορά που θεωρεί ότι θα προστατεύσει καλύτερα τον εαυτό του και τους γύρω του, τους ανθρώπους που αγαπάει και νοιάζεται.
Η ατομική ευθύνη δείχνει να είναι η συνολικότερη επιλογή για τη συνύπαρξή μας με τον κορωνοϊό στο εξής. Είναι η επιλογή που έχουν ήδη υιοθετήσει μια σειρά από χώρες του εξωτερικού, που αποφάσισαν χαλάρωση των περιορισμών.
Η νέα φάση συνύπαρξης με την πανδημία, πιο χαλαρή και χωρίς αυστηρά μέτρα, προεξοφλεί ότι ο ιός θα συνεχίσει μια πορεία εκφυλιστική…
Η εφαρμογή μέτρων για τον περιορισμό της πανδημίας για δύο χρόνια μας έχει εξοικειώσει με μια ρουτίνα προστασίας: με τη χρήση μάσκας, με την απολύμανση χεριών, με τον συχνό αερισμό χώρων. Εν μέρει η χαλάρωση των μέτρων οφείλεται και στην προσδοκία ότι έχει εμπεδωθεί ένας αυτοματισμός στην τήρηση κάποιων ή όλων των μέτρων από σημαντικό μέρος του πληθυσμού.
Την ίδια στιγμή, η παράταση των απαγορεύσεων για όσους δεν τηρούν τα μέτρα, για όσους επιλέγουν να μην εμβολιαστούν, για όσους αγνοούν τις υποδείξεις για μέτρα αυτοπροστασίας, δείχνει άνευ αξίας. Εάν ύστερα από όσα έχουν μεσολαβήσει τα τελευταία δύο χρόνια δεν έχουν πεισθεί, ποιες είναι οι πιθανότητες να πειστούν από εδώ και στο εξής;
Βεβαίως, η νέα φάση συνύπαρξης με την πανδημία, πιο χαλαρή και χωρίς αυστηρά μέτρα, προεξοφλεί ότι ο ιός θα συνεχίσει μια πορεία εκφυλιστική, με νέες μεταλλάξεις που θα τον καθιστούν λιγότερο επικίνδυνο. Μία ευθύγραμμη, δηλαδή, συνέχεια των μεταλλάξεων που έχουμε δει μέχρι τώρα, με αυξημένη μεταδοτικότητα άλλά πιο ήπια νόσηση, τουλάχιστον για όσους έχουν εμβολιαστεί. Κάτι τέτοιο δεν είναι αυτονόητο. Γι’ αυτό και όλες οι εξαγγελίες για χαλάρωση των μέτρων συνοδεύονται από τον αστερίσκο ότι όλα τελούν υπό διαρκή επαναξιολόγηση, ανάλογα με την πορεία του ιού.
Και μπορεί οι αποφάσεις για χαλάρωση των μέτρων σε πολλές χώρες να προκάλεσαν αισιοδοξία ότι πάμε καλά, αλλά η δυστοπία της Σαγκάης προκαλεί εύλογη ανησυχία, προβληματισμό και ερωτήματα.
