Το Πάσχα του 2020 ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Η Ανάσταση μας βρήκε στο μπαλκόνι, κάποιους με τις πιτζάμες, με ένα κεράκι στο χέρι να ανταλλάσσουμε το Χριστός Ανέστη με τους γείτονες. Το πασχαλινό τραπέζι είχε θέσεις μόνο για τη στενή οικογένεια, πολλές φορές ούτε καν γι’ αυτήν· ήταν το Πάσχα της εσωστρέφειας, της μοναξιάς και της απομόνωσης, προστατέψαμε τους ηλικιωμένους μας αφήνοντάς τους εντελώς μόνους.
Τότε δεν γνωρίζαμε αυτό που ζούσαμε πόσο θα διαρκέσει, ο φόβος μάς είχε αποδυναμώσει, παραλύαμε στην ιδέα της μόλυνσης από τον ιό ή, ακόμη χειρότερα, σ’ εκείνην εμφάνισης ενός ιού πιο απειλητικού και πιο φονικού. Οι καθημερινές ειδήσεις ήταν ιστορίες μεγάλου πόνου, τελευταία αντίο μέσω zoom και skype, απερίγραπτη θλίψη.
Το Πάσχα του 2021 είχαμε ξεπεράσει το αρχικό σοκ, ήμασταν πιο προετοιμασμένοι, ξέραμε με τι έχουμε να κάνουμε, τι να αποφύγουμε και πώς να προστατευθούμε καλύτερα, η επιστήμη είχε κάνει πολλά και εντυπωσιακά βήματα. Εκείνο το Μεγάλο Σάββατο πήγαμε νωρίς στην εκκλησία, αναστήσαμε στις 9 το βράδυ και γυρίσαμε γρήγορα στο σπίτι. Στις 10 ξεκινούσε η απαγόρευση κυκλοφορίας. Ούτε μετακινήσεις επιτρέπονταν ούτε μεγάλα τραπέζια.
Κοιτάζοντας πίσω με νηφαλιότητα και περισσότερη βεβαιότητα ότι είμαστε πιο ασφαλείς από δω και πέρα, το Πάσχα του 2022 είναι μια καλή ευκαιρία για ουσιαστικό απολογισμό στα δύο προηγούμενα χρόνια, τόσο πυκνά σε γεγονότα και έντονα σε συναισθήματα. Τι μένει από την κοινή για την ανθρωπότητα εμπειρία της πανδημίας;
Μεγάλα τραύματα: αρρώστια και θάνατος, οδυνηρός και συχνά, δυστυχώς, πρόωρος. Aπογοήτευση και αγωνία, ανασφάλεια και άγχος. Μοναξιά και απουσία. Εξάντληση, σωματική και ψυχική. Ρωγμές στο κοινωνικό σώμα, μείζονες αλλαγές στον χώρο, στην εργασία, στις διαπροσωπικές σχέσεις, λαϊκισμός, θεωρίες συνωμοσίας, αμφισβήτηση της επιστήμης. Ενας νέος κόσμος γεννήθηκε.
Αλλά δεν είχε μόνο τραύματα. Είχε και θαύματα: ήρωες στα νοσοκομεία και στα ερευνητικά κέντρα. Πίστη στη δύναμη του ανθρώπινου μυαλού και στον ορθό λόγο. Ανεξάντλητη προσφορά, μεγάλη αντοχή και ευαισθησία. Αλληλεγγύη, βούληση για ζωή, θάρρος. Ενσυναίσθηση – αντίδοτο στη μοναξιά και στην απομόνωση. Ελπίδα και αγάπη.
Περάσαμε μια τεράστια και πολυεπίπεδη δοκιμασία, ζήσαμε κατακλυσμιαίες αλλαγές, βιώσαμε απώλειες. Μπαίνουμε σε μια νέα φάση συμβίωσης με τον ιό, η καθημερινότητά μας αποκτάει καθαρές και σταθερές γραμμές. Αυτό το Πάσχα είναι το πιο «ελεύθερο» στα χρόνια της πανδημίας. Ας συγκρατήσουμε τις εμπειρίες των προηγούμενων χρόνων και ας το χαρούμε με αυτούς που αγαπάμε.
